WeLoveOurKing
How to insert weloveking to you website

วันพฤหัสบดีที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2552

ลาก่อนซากุระจิมะ 32

atsuhime 32

อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก31
.
จบเมื่อบทที่แล้วอัตสึโกะ ก็ไม่อาจซ่อนเร้นความรู้สึกเศร้าในใจตนได้อีก ถึงกับร้องไห้ไม่ยอมหยุด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธออ่อนแอ เพราะธรรมชาติของหญิงต่างกับชายนัก

ผู้หญิงอาจปิดบังความรู้สึกต่อหน้าคนอื่นไม่ได้มากเท่าชาย แต่ภายนอกที่ดูอ่อนแอนั้น แต่ภายจิตใจกลับเข้มแข็งกว่าที่ชายคิด ส่วนผู้ชายภายนอกอาจดูเข้มแข็ง แต่ในใจแล้วกลับเปราะบางยิ่งกว่า

ท่านหญิงอัตสึเป็นคนที่เปิดเผย คิดอย่างไรรู้สึกอย่างไรก็แสดงออกชัดเจน เพราะเธอไม่ทรยศกับความรู้สึกของตนนั่นเอง

***********************

atsuhimeบทที่32

หลังจากพิธีอวยพรจบลงไปแล้ว อิคุชิมะและท่านหญิงก็ได้เข้ามาขอโทษต่อท่านเจ้าแคว้น จากเหตุการณ์ที่โออัตสึไม่อาจซ่อนความรู้สึกของตนไว้ได้

"ข้าผิดไปแล้ว ขอท่านพ่อได้โปรดอภัยให้ด้วยเจ้าค่ะ"

"โออัตสึ..คราวก่อนนี้ข้าเคยเล่าเรื่องของท่านแม่ของข้าให้เจ้าฟังแล้วใช่มั้ย" / "เจ้าค่ะ"

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่มีวันที่จะตัดสายสัมพันธ์ของพ่อแม่ลูกได้ เรื่องนี้ข้าทราบเป็นอย่างดี"

"ขอบพระคุณที่กรุณาเข้าใจเจ้าค่ะ"

"เจ้าคงอยากจะพูดคุยกับพ่อแม่ของเจ้ามากสินะ"

แต่โออัตสึกลับตอบว่า "ไม่เจ้าค่ะ..เพราะจะเหลือเยื่อใยอยู่ไม่รู้จบสิ้น"

"งั้นรึ..ข้าเองก็มีเรื่องที่อยากจะพูดกับเจ้า เรื่องการเดินทาง ต้องขอให้เจ้าเดินทางล่วงหน้าไปที่เกียวโตก่อน" / "เกียวโต?"

"อิคุชิมะ!" / "เจ้าค่ะ..เพื่อเดินทางไปเป็นลูกบุญธรรมของท่านโคโนเอะเสนาฝ่ายขวาเจ้าคะ"

พอได้ยินดังนั้นแล้ว อัตสึถึงกับงง! จนแทบตั้งตัวไม่ติด "ลูกบุญธรรม!?"

"มีคนไม่เห็นด้วยที่คนในตระกูลเจ้าเมืองอย่างเรา จะไปเป็นภรรยาเอกของโชกุน แต่ถ้าหากเป็นธิดาของท่านขุนนางโคโนเอะ ก็คงจะไมใครกล้าขัดขวางแน่"

"แล้วก็เป็นบ้านที่ข้ารับใช้มาตลอดด้วยเจ้าค่ะ"

โออัตรู้สึกอึ้งกับความเปลี่ยนแปลงที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ลูกบุญธรรมแล้วก็ลูกบุญธรรม นี่ข้าจะต้องมีท่านพ่อคนใหม่อีกแล้วหรือเจ้าคะ.."

.
"เข้าใจนะ"

----------------

ต่อมา อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเดินทาง นางกำนัลในปราสาทก็เตรียมข้าวของกันยกใหญ่ ชิโนะเองก็เข้ามาช่วยพวกนางกำนัลอยู่ด้วย แต่ขณะที่ชิโนะก็กำลังช่วยจัดเตรียมข้าวของอยู่ อิคุชิมะก็มาเรียกชิโนะให้ตามไป...

-------------


ส่วนท่านหญิงก็จัดเตรียมข้าวของในห้องพักอยู่นั้น ก็ได้หยิบเอาของฝากที่ท่านฟุขุได้เคยฝากนาโอโกโร่มาให้ขึ้นมาดู หลังจากนั้นอัตสึก็เหลียวมองไปที่พระที่ท่านแม่เคยมอบให้มา และรำพึงถึง "ท่านแม่.."

สักพัก ฮิโรกาวะก็เดินมาแล้วบอกท่านหญิงว่ามแขกมารอพบอยู่ อัตสึก็รู้สึกแปลกใจ..

เมื่ออัตสึไปที่ห้องรับแขกแล้ว ก็พลันต้องตกตะลึงกับแขกที่มารอพบอยู่ ซึ่งก็คือคนในครอบครัวอิไมสุมินั่นเอง ทุกคนได้ก้มหัวเคารพรอพบอยู่แล้ว

"นี่มันอะไรกันน่ะ?" / "นี่เป็นคำสั่งของนายท่านเจ้าค่ะ" อิคุชิมะตอบ

"ของท่านพ่อน่ะเหรอ?" / "เชิญนั่งลงก่อนสิเจ้าคะ"

หลังจากนั้นอิคุชิมะก็สั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด และอิคุชิมะเองก็ออกตามไปด้วยเช่นกัน เพื่อเปิดโอกาสให้ท่านหญิงได้อยู่กับครอบครัวอิไมสุมิตามลำพัง

"กรุณาเงยหน้าขึ้นเถอะเจ้าค่ะ" โออัตสึพูดจบก็ลุกเดินเข้าไปหาท่านพ่อท่านแม่ใกล้ๆ ด้วยความดีใจปิติใจมากล้นจนน้ำตาคลอ


"ท่านพ่อ..ท่านแม่.."

ท่านทาดาตาเกะ "โอคัตสึ! ดูมีความสุขดีนี่นา?" / "เจ้าค่ะ"

ท่านโอยุกิ "ดูซิ ลูกสวยงามขึ้นมากเลยนะ" / "ท่านแม่ก็.." แล้วโออัตสึก็โผเข้ากอดท่านแม่

"ยังทำตัวเป็นเด็กเหมือนเดิมเลยนะลูก"

"ท่านพ่อเจ้าคะ..ท่านแม่เจ้าคะ..ไม่ว่าลูกจะไปอยู่ที่ไหน ลูกก็ยังเป็นลูกของท่านพ่อท่านแม่ตลอดไปนะเจ้าคะ"

"เน๊อะ! ใช่มั้ยชิโนะ!" / "เจ้าค่ะ!"
แล้วชิโนะก็ร้องไห้ตื้นตันไปด้วย

"โอคัตสึ จริงด้วย..ลืมไปแล้วใช่มั้ยละว่าข้าก็อยู่ที่นี่น่ะ" ทาดายุกิพี่ชายคนที่3ทักขึ้น

โออัตสึจึงคำนับ "ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะท่านพี่"

"ยังไม่ลืมก็ใช้ได้แล้วล่ะ"

"แต่ว่า..ท่านพี่นี่ยังเหมือเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"ว่าอะไรนะ!!..จริงสิ ลืมไปว่าพูดแบบนี้ไม่ได้แล้ว" / "ไม่หรอก ไม่เป็นไรหรอก"

"ไม่ได้แล้ว..ตอนนี้เป็นคนที่สูงส่งแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะคิดยังไง แต่ตอนนี้ ฐานะของเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว" / "ท่านแม่.."

"ดูสิ เจ้าคงลำบากมากเชียวนะ..แม้จะไปที่เอโดะแล้ว ต้องไม่ลืมความเป็นตัวของตัวเองของเจ้านะ ขอเพียงให้เจ้าสุขสบายดี แค่นั้นแม่ก็พอใจมากแล้วล่ะ" / "เจ้าค่ะ"

"ใช่แล้ว ขอเพียงแค่นั้นก็พอ สิ่งที่พวกเราหวัง ขอเพียงแค่ลูกสุขสบายดีก็พอแล้ว" / "เจ้าค่ะ"

ความใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้ของทุกคน คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว....


-----------------------

ในยามเย็นวันนั้น โออัตสึนั่งคิดนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว จนกระทั่งอิคุชิมะเดินมาตาม

"ได้เวลาแล้ว จะรับประทานอาหารเลยมั้ยเจ้าคะ"

"อิคุชิมะ! วันนี้ข้ามีความสุขเหลือเกิน ต้องขอบใจท่านมากนะ"

"ทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของนายท่านเจ้าค่ะ"
อิคุชิมะพูดจบก็ลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไป

"ไม่มีความน่ารักอะไรซะเลย"

"ไม่ได้ยินเลยเจ้าค่ะ"

"ได้เวลาอาหารเย็นแล้วใช่มั้ย!"

แล้วอิคุชิมะก็เดินออกไป แต่ก็แอบอมยิ้มอยู่ด้วยเช่นกัน

---------------------

แต่ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น ท่านทาดาตาเกะกลับมาที่บ้าน ก็ล้มป่วยลงทันที

------------------------

จนกระทั่งถึงวันเดินทาง

.

"ใกล้เวลาแล้วสินะ" ท่านพ่อนาริอาคิระเอ่ยขึ้น

"เจ้าค่ะ...ขอบพระคุณท่านพ่อเรื่องเมื่อวันก่อนนะเจ้าค่ะ ในที่สุดก็มีโอกาสได้กล่าวคำอำลากับท่านทาดาตาเกะ และท่านโอยุกิ"

"งั้นรึ...ขอพูดเรื่องข้างหน้าหน่อย การจัดเตรียมงานแต่งงานทั้งหมดจะทำที่เอโดะ"

"รับทราบแล้วเจ้าค่ะ"

"แล้วพบกันที่เอโดะ"

"เจ้าค่ะ"


--------------------

การเดินทางของท่านหญิงก็เริ่มขึ้น ซึ่งก็ได้ผ่านไปที่หน้าบ้านอิไมสุมิ ท่านทาดาตาเกะแม้จะป่วยมากแต่ก็พยายามลุกออกมาส่งลูกสาวที่กำลังจะจากไปให้ได้ เมื่อขบวนได้มาหยุดที่หน้าบ้าน ทุกคนในบ้านอิไมสุมิก็ก้มหัวคาราวะ โออัตสึเองก็..(กลับไปดูที่คลิปที่ตอน30ดีกว่าครับ)
.
อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก 33
.
.
.
.

2 ความคิดเห็น:

  1. ไม่ระบุชื่อ15 ตุลาคม, 2552 22:08

    มีตอนต่อไปไหมคะ?
    ขอบคุณนะคะที่ทำให้เราดูเรื่องนี้ได้เข้าใจมากขึ้น

    ตอบลบ
  2. จะพยายามเขียนไปเรื่อยๆครับ แต่อาจจะช้าสักหน่อย

    เพราะถ้ารีบมันก็จะไม่ดีเท่าที่ควร

    ขอบคุณสำหรับการติดตามและแสดงความเห็นครับ

    ตอบลบ

ถ้าแสดงความเห็นตรงช่องนี้ผมจะได้อ่านทุกความเห็นครับ แต่ถ้าความเห็นไม่ขึ้นอาจเพราะระบบรอตรวจสแปม ต้องรอ1-2วัน / ใหม่ เมืองเอก kaeake@ymail.com

ผู้ติดตาม