WeLoveOurKing
How to insert weloveking to you website

วันอาทิตย์ที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2553

ศรีภรรยาแห่งโทกุกาวะ 98

atsuhime 98


อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก 97.1


เมื่อท่านมิไดกลับไปที่ห้องพัก ก็ถูกอิคุชิมะกดดันซ้ำอีกครั้งในเรื่องเดิมๆ

อิคุชิมะ "ไม่น่าเลยจริงๆ ถ้าท่านอีได้เป็นไทโรก็หมายความว่า ท่านโยชิโตมิก็จะได้เป็นทายาทโชกุนคนต่อไปแน่นอน ท่านคุโบก็รู้ไม่ใช่รึเจ้าคะ?"

ท่านมิไดที่มีสีหน้าเครียด "เรื่องนั้นข้าไม่ได้ถามท่านพี่หรอก"

"แล้วท่านมัวทำอะไรอยู่ล่ะเจ้าคะ? นั่นเป็นเรื่องสำคัญมากนะเจ้าคะ ทำราวกับว่าไม่ได้เอาใจใส่เล่นสักนิด เฮ่อ! มันก็น่าอยู่หรอก เพราะท่านมิไดเลือกฝ่ายไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น อะไรจะเกิดก็ช่างมัน! แต่ว่า..ถ้าอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว ท่านก็คงจะไม่พูดแบบนั้นแน่ๆละเจ้าค่ะ"

แล้วอิคุชิมะก็ส่งจดหมายที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างเรียบร้อยวางให้ตรงหน้าท่านมิได
"จดหมายจากท่านพ่อที่สัทสุมะ เพิ่งส่งมาถึงเจ้าค่ะ" / "จากท่านพ่อเหรอ?"

"เชิญอ่านตามสบายนะเจ้าคะ อยู่คนเดียวพิจารณาเองแล้วกันนะเจ้าคะ"
อิคุชิมะเปิดกล่องให้ท่านมิไดเห็นจดหมายข้างใน หลังจากนั้นอิคุชิมะก็ออกจากห้องไป ปล่อยให้ท่านมิไดได้อยู่ตามลำพัง



อิคุชิมะไปนั่งรออยู่หน้าห้อง สีหน้าของอิคุชิมะเครียดมาก

ท่านมิไดได้แต่นั่งจ้องมองที่หน้าซองจดหมายที่มีลายมือท่านพ่อนาริอาคิระเขียนจ่าหน้าซองถึงท่านหญิง อยู่เป็นเวลานาน

------------------------

จนกระทั่งท่านมิไดได้ออกมาหาอิคุชิมะที่หน้าห้อง

อิคุชิมะ "ท่านพ่อเขียนมาว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ?" / "...ข้ายังไม่ได้อ่านเลย.."

"หมายความว่าอย่างไรล่ะเจ้าคะ?" / "อิคุชิมะ..ข้าทำผิดไปแล้วล่ะ" / "หา?"

"ข้าจะไปฝ่ายหน้า!!" / "ไปฝ่ายหน้า?"

"ข้าจะต้องไปหาท่านพี่ที่ฝ่ายหน้า" / "ไม่ได้นะ! ห้ามออกไปถึงฝ่ายหน้านะเจ้าคะ" / "ข้าจะไป!!"

หลังจากพูดจบท่านมิไดก็รีบเดินอย่างเร็ว! เพื่อมุ่งไปฝ่ายหน้า(ที่ๆท่านโชกุนว่าราชการ) ไปพบท่านคุโบทันที อิคุชิมะรีบร้องตะโกนห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง ท่านมิไดมุ่งไปอย่างเร็วจนกระทั่งวิ่ง....

อิิคุชิมะรีบตาม นางกำนัลทั้งหลายต่างร้องห้ามกันใหญ่ ทาคิยามะผ่านมาเห็นก็รีบตามไปห้ามเช่นกัน แต่ไม่เป็นผล!!

(ฉากนี้เป็นฉากที่ได้พลังมากครับ ทั้งดนตรี ทั้งบรรยากาศ ผมประทับใจฉากนี้จริงๆ ขอให้ดูจากคลิปแล้วกัน)

นางกำนัลทุกคนต่างวิ่งตามท่านมิไดกันทั้งหมดหวังห้ามไม่ให้ท่านออกไปจากโอโอขุ ท่านมิไดผ่านประตูแต่ละชั้นๆของโอโอขุไปอย่างเร่งด่วน จนกระทั่ง! ท่านมิไดไปถึงสุดทางแห่งโอโอขุไปถึงประตูสุดท้ายที่ล็อคกุญแจไว้อย่างดี

ท่านมิไดหยุดตรงประตูสุดท้ายนั้น "เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!"

ทาคิยามะที่ตามทัน
"ไม่ได้นะเจ้าคะ!" / "ท่านมิได!!" อิคุชิมะพยายามห้ามอีก

นางกำนัลที่เฝ้าหน้าประตูก็ไม่ยอมเปิดให้ เหล่านางกำนัลที่วิ่งตามาก็ร้องห้ามท่านมิไดกันไม่หยุดหย่อน

"ใช่แล้ว!!" ท่านมิไดคิดได้ว่าจะทำอย่างไร ประตูแห่งโอโอขุถึงจะยอมเปิด

"มิไดของพวกเจ้า! สั่งให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!" นี่คือคำสั่งที่มีความเด็ดขาดและทรงอำนาจของท่านมิได!

"เจ้าค่ะ!!" นางกำนัลเฝ้าประตูรีบเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วทันที

และนี่เป็นครั้งแรกหลังจากเข้ามาอยู่ในโอโอขุ ที่ท่านมิไดไดออกจากโอโอขุ เพื่อออกไปที่ฝ่ายหน้าแห่งปราสาทเอโดะ นางกำนัลคนอื่นๆทั้งทาคิยามะ เพราะหากไม่ได้รับอนุญาตก่อน ก็ไม่มีสิทธิออกไป

คงมีเพียงอิคุชิมะที่ไม่ใช่นางกำนัลแห่งโอโอขุนี้ และเป็นโรโจะของมิไดเท่านั้น ที่ตามท่านมิไดออกไปด้วย

-----------------------------

ที่ฝ่ายหน้า ท่านคุโบเพิ่งจะกินยาเสร็จ แล้วท่านมิไดก็ไปถึงหน้าห้อง

ท่านคุโบ "อะไรน่ะ?"

ท่านมิไดเดินเข้าไปหาและนั่งลง
"ท่านพี่!" / "เก่งเหลิอเกิน อุตส่าห์ฝ่าเข้ามาถึงที่นี่จนได้"

"ขออภัยจริงๆเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องที่ยังไงก็ต้องพูดกับท่านพี่ให้ได้" / "ท่านมิไดอย่านะเจ้าคะ!"
อิคุชิมะเตือนอีก

"ข้าจะฟัง เจ้าเฉยๆเถอะ" ท่านคุโบสั่งให้อิคุชิมะให้เงียบ

"ว่ามา! ในเมื่ออยากจะพูดถึงขนาดนี้ข้าก็อยากจะฟัง"

"ข้าเพิ่งตระหนักได้น่ะเจ้าค่ะ" / "ตระหนักเหรอ?"

"ตั้งแต่ต้นจนถึงเดี๋ยวนี้ ข้าไม่เคยรู้สึกว่าเป็นคนของโทกุกาวะเลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นภรรยาท่าน ควรช่วยท่าน ช่วยกันทำให้สกุลของเราเจริญขึ้น มันถึงจะเรียกได้ว่้าเป็นครอบครัว แต่ข้ากลับเอาแต่พูด ตามใจตัวเองตลอดเวลาจนถึงเดี๋ยวนี้..

ก่อนอื่นต้องขออภัย ที่ทำแย่ๆแบบนั้น โปรดยกโทษให้ข้าด้วย"
ท่านมิไดก้มหัวขอโทษอย่างหนัก

"แล้วไงล่ะ?" ท่านคุโบถาม (ตอนนี้อิคุชิมะเริ่มตระหนกในสิ่งที่ท่านหญิงกำลังจะพูดต่อไป)

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะมีชีวิตอยู่ในฐานะคนในครอบครัวโทกุกาวะเจ้าค่ะ" (อิคุชิมะอยากจะร้องห้ามแต่ไม่กล้า!)

"เรื่องทายาทกับเรื่องไทโรน่ะ ต่อไปนี้ ข้าจะขอทำตามที่ท่านพี่ตัดสินใจทุกอย่างเจ้าค่ะ เพราะว่ามันเป็น หน้าที่ของภรรยาเจ้าค่ะ"

ท่านคุโบหัวเราะ แล้วพูด "อย่างนั้นเหรอ เรื่องนี้เจ้าตัดสินใจด้วยตัวเองใช่มั้ย?"

ท่านมิไดมีแววตามั่นใจแต่คลอไปด้วยน้ำตาแห่งปิติ และตอบว่า
"เจ้าค่ะ!" / "ถ้าอย่างนั้นก็จงทำไปเลย!"

"ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ!!"
ท่านหญิงอัตสึดีใจและตื้นตันใจเป็นที่สุด

ส่วนอิคุชิมะนั้นกลับผิดหวังที่สุด
.
.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

ถ้าแสดงความเห็นตรงช่องนี้ผมจะได้อ่านทุกความเห็นครับ แต่ถ้าความเห็นไม่ขึ้นอาจเพราะระบบรอตรวจสแปม ต้องรอ1-2วัน / ใหม่ เมืองเอก kaeake@ymail.com

ผู้ติดตาม