ทำไมทหารต้องฆ่าประชาชนที่โดนหลอกมาตาย ตอนจบ

หมายเหตุ ลิงค์ต้นฉบับเดิมของบทความนี้ ถูก ICT ยุค คสช. Ban ไป เลยต้องนำมาลงใหม่


ต้นเหตุที่ทหารฆ่าประชาชน

เกริ่น

หลังจากเขียนบทความเรื่องนี้มา3 ตอน (คลิกอ่าน ตอนต้นเหตุที่ทหารต้องฆ่าประชาชน ตอน1 )

ผมยังไม่ได้อธิบายอะไรชัดเจนมาก เพราะแค่อยากให้คุณผู้อ่านที่ได้อ่าน 3 ตอนแรกแล้ว ลองวิเคราะห์เองก่อนว่า ทำไมทหารถึงต้องฆ่าประชาชน แต่สำหรับในบทความตอนจบนี้ ผมจะสรุปสาเหตุที่ชัดเจนว่า ทำไม?

หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองพ.ศ.2475 จากสมบูรณาญาสิทธิราช มาเป็นประชาธิปไตยด้วยการยึดอำนาจปฏิวัติของคณะราษฎร ในเวลานั้น ได้มีแนวคิดการปกครองของโลกอีกอย่างที่กำลังมาแรง นั่นก็คือ ระบอบคอมมิวนิสต์

และระบอบคอมนิวนิสต์ได้มาเด่นชัดมาก ภายหลังสงครามโลกครั้งที่2 จบลง โดยมีสหภาพโซเวียตรัสเซีย คือผู้นำแนวทางคอมมิวนิสต์ที่มีอำนาจและบทบาทที่สุด ตามด้วยจีนแดง ของเหมาเจ๋อตุง

เมื่อประเทศในแถบแหลมทอง อย่าง ลาว เขมร เวียตนาม ได้ประกาศอิสรภาพจากฝรั่งเศสแล้ว ต่อมาทั้ง3ประเทศ จึงได้เปลี่ยนการปกครองมาเป็นประชาธิปไตย แต่ในที่สุดทั้ง3ประเทศ ก็พ่ายแก่กระแสคอมมิวนิสต์ที่กำลังถาโถมเข้ามาในภูมิภาคนี้ในที่สุด

ผมคงไม่ลงรายละเอียดในส่วนนี้ แต่จะขอมาเน้นที่ประเทศไทย ซึ่งก็ได้มีแนวคิดคอมมิวนิสต์แพร่หลายเข้ามาในไทยมากเช่นเดียวกัน

เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นประชาธิปไตยแล้ว นักการเมืองไทยก็ไม่ทำเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง มุ่งแต่กอบโกยทรัพย์สินเงินทอง คอร์รัปชั่นเพียบ

ส่วนทหารไทยก็ยังไม่เข้าใจวิถีแห่งประชาธิปไตย ทหารจึงไม่ค่อยชอบที่จะก้มหัวให้นักการเมืองชั่วๆ

ทหารไทยก็ยังบ้าอำนาจอยู่ จึงมักยึดอำนาจจากนักการเมืองโดยอ้างเรื่องการคอร์รัปชั่นมาเป็นเหตุผลในการยึดอำนาจเสมอมา

ในระหว่างนั้น ทั้งนักการเมือง นายทุน และข้าราชการ ก็มักร่วมกันฮั้วเอาเปรียบประชาชน ตามที่ผมเสนอในบทความต่างๆ มาหลายบทความ ว่า คน3กลุ่มนี้ ทำชาติและประชาชนโดยอาศัยประชาธิปไตยบังหน้าอย่างไร

เพราะเหตุที่ความเหลื่อมล้ำทางฐานะ ความเหลื่อมล้ำทางสังคม ของนักการเมือง นายทุน และข้าราชการ กับประชาชนส่วนใหญ่มีสูงมาก จึงเป็นช่องให้พวกนิยมคอมมิวนิสต์ได้มีโอกาสปลุกระดมความเกลียดชังในหมู่ประชาชนผู้ยากไร้และฐานะต่ำในสังคม ให้เกลียดพวกชนชั้นนำเหล่านี้ ว่าไม่มีความเท่าเทียมกัน เอาเปรียบคนจน กดขี่คนจนเพื่อผลประโยชน์ตนเอง

รายละเอียดเรื่องคอมมิวนิสต์ เผด็จการ และนักการเมือง ผมได้เขียนไว้แล้ว ในบทความเก่าเรื่อง พวกไม่จงรักภักดีต่อสถาบัน ทั้ง 7ตอน คลิกอ่านตอนแรก

แต่ในบทความนี้ผมจะอธิบายว่า ทำไมทหารถึงต้องฆ่าประชาชน!!

----------------------------

เหตุผลที่ทหารฆ่าประชาชน

ก่อนอื่นเราต้องรู้ก่อนว่า คำว่าประชาชน นั้นหมายถึงทั้ง ทหาร ตำรวจ พ่อค้า นักการเมือง เกษตรกร พวกคอมมิวนิสต์ไทย พวกโจร และคนไทยทั่วไป ล้วนนับว่าเป็นประชาชนทั้งนั้น จะคนดี คนชั่ว โจร หรือผู้ก่อการร้าย ก็ล้วนเป็นประชาชนทั้งสิ้น

ประชาชน จึงมีทั้งเลวและดี มีทั้งคนที่จงรักภักดีสถาบัน และพวกที่ต้องการล้มล้างสถาบันกษัตริย์

ประเทศไทยประกอบด้วยสถาบันหลัก 3 สถาบัน ผู้ใดคิดล้มล้างทำลาย ถือว่า เป็นกบฎ มีโทษถึงประหารชีวิต แต่นั่นคือการตัดสินตามกระบวนการยุติธรรม

ซึ่งในระบอบคอมมิวนิสต์ เขาไม่ยอมรับการมีพระมหากษัตริย์ หากประเทศไทยต้องเปลี่ยนแปลงไปเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ นั่นหมายถึงต้องล้มล้างสถาบันกษัตริย์ลงไปด้วย

ในขณะที่ระบอบประชาธิปไตย ยังยอมรับ การมีสถาบันพระมหากษัตริย์ได้

ประเทศผู้นำโลกคอมมิวนิสต์ อย่างสหภาพโซเวียตรัสเซีย ก็ยังสังหารหมู่ราชวงศ์โรมานอฟ ทั้งหมด ก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง นี่คือแนวคิดคอมมิวนิสต์โซเวียตฯ ที่ระบบกษัตริย์จะอยู่ร่วมกับคอมมิวนิสต์ไม่ได้

และในภูมิภาคแถบนี้ คอมมิวนิสต์แนวทางโซเวียตฯ ผ่านทางเวียดนาม มีบทบาทมากที่สุดต่อพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย

-----------------------

เมื่อนักศึกษาโดนผลักให้เข้าป่า

เพราะนักศึกษาต้องการล้มรัฐบาลเผด็จการทหาร พวกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยจึงฉวยโอกาสเข้ามาแทรกเพื่อหวังดึงนักศึกษาไทยไปเป็นแนวร่วม

ทั้งๆ ที่จริงแล้ว มีแค่นักศึกษาบางส่วนเท่านั้นที่ศรัทธาต่อระบอบคอมมิวนิสต์ แต่การที่ถูกใส่ร้ายจากเผด็จการ หรืออาจเป็นแผนคอมมิวนิสต์ใส่ร้ายนักศึกษาทางอ้อมเพื่อดึงมวลชนก็ได้ และประกอบกับสถานการณ์ในภูมิภาคช่วงนั้น มันน่ากลัวและเสี่ยงต่อภัยคอมมิวนิสต์มาก ๆ ด้วย

ทหารจึงไม่อาจแยกแยะได้ง่ายๆ ว่า ใครที่รักประชาธิปไตยแท้จริง หรือใครที่นิยมคอมมิวนิสต์ (สังคมนิยมและคอมมิวนิสต์) จึงทำให้นักศึกษาที่ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการในช่วงนั้น จึงถูกผลักให้เป็นพวกคอมมิวนิสต์ และพวกล้มเจ้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ 

(นักศึกษาที่เข้าป่าไป หลายคนพอออกจากป่าแล้ว เขายังจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ เพราะเนื้อแท้แล้ว เขาแค่ต่อต้านเผด็จการ แต่ไม่ได้อยากไปเป็นคอมมิวนิสต์)

จึงมีความเป็นไปได้ที่การที่ทหารฆ่าพวกล้มเจ้า และพวกคอมมิวนิสต์ จะมีผู้บริสุทธิ์โดนพวกล้มล้างสถาบันฯ หลอกให้มาตาย จะถูกลูกหลงจนตายไปด้วย

เพราะทหารรู้แค่ว่า ต้องปกป้องความมั่นคงของชาติเป็นสิ่งสำคัญสูงสุด

เมื่อไม่อาจแยกแยะใครได้ชัดเจน แนวคิดทางการทหาร ซึ่งไม่เหมือนแนวคิดในระบบยุติธรรม เพราะ??

--------------------------

ความต่างของแนวคิดทหาร กับแนวคิดระบบยุติธรรม

แนวคิดในกระบวนการยุติธรรมคือ ปล่อยคนผิดสิบคน ดีกว่าลงโทษคนบริสุทธิ์คนเดียว

แต่แนวคิดทางทหารในทุกประเทศ คือ ยอมเสียสละส่วนน้อย เพื่อรักษาส่วนใหญ่เอาไว้

ตัวอย่างแนวคิดทหาร ที่เคยปรากฏในหนังฮอลีวู้ดหลายเรื่อง

เช่น หากพบว่า หมู่บ้านนี้มีโลกระบาดรุนแรงมาก ยังหาวิธีรักษาไม่ได้ และมีความเสี่ยงที่จะระบาดออกไปที่พื้นที่อื่นๆ ซึ่งจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศได้

แนวคิดทหารก็คือ ยอมสละหมู่บ้านนี้ทิ้งไป ทำลายคนในหมู่บ้านทั้งหมด เพื่อรักษาประเทศและคนส่วนใหญ่เอาไว้ให้ปลอดภัย 

หรือสมมุติว่า ผู้ก่อการร้ายยึดเครื่องบินโดยสาร มุ่งหมายจะขับมาชนตึกเวิร์ลเทรดเซ็นเตอร์ 

หากทางทหารตรวจพบเรื่องนี้ก่อน แนวคิดทหารก็คือ ยิงเครื่องบินลำนั้นทิ้งซะ แม้จะต้องสูญเสียชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปด้วยก็ตาม แต่เพื่อรักษาคนส่วนใหญ่และความมั่นคงของชาติไว้ ทหารก็จำเป็นต้องทำ

หรืออย่าง สหรัฐอเมริกาบุกถล่มตามล่าบินลาเดน หรือ ตามล่าซัดดัม จนมีผู้บริสุทธิ์ต้องล้มตายไปด้วย จากปฏิบัติการของทหารสหรัฐในหลายครั้ง นั่นก็เพราะ รัฐบาลสหรัฐอเมริกา เขาถือว่า การปกป้องประเทศชาติของเขาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ซึ่งมันก็ดูจะเห็นแก่ตัวไปบ้าง

แต่หากรัฐบาลสหรัฐไม่สั่งให้ทำเช่นนี้ คนสหรัฐ ประเทศสหรัฐ ก็จะตกอยู่ในภาวะไม่ปลอดภัยตลอดเวลา

-----------------------

ทำไมทหารต้องฆ่าประชาชนคอมมิวนิสต์

สาเหตุก็เพราะ คอมมิวนิสต์คือภัยสูงสุดของประเทศในตอนนั้น ซึ่งเราต้องยอมรับว่า พวกล้มเจ้านั้น เขาต้องคิดล้มล้างสถาบันกษัตริย์ด้วยแน่ ๆ นั่นเพราะสถาบันกษัตริย์ คือสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจคนไทยให้รักสามัคคีกัน

วิธีเดียวที่จะล้มสถาบันกษัตริย์ได้ คือ ต้องใส่ร้ายให้ประชาชนจงเกลียดจงชังพระมหากษัตรย์และพระบรมวงศานุสงศ์ ด้วยวิธีการต่างๆ มากมาย แต่วิธีที่จะทำให้ประชาชนเกลียดสถาบันกษัตริย์ได้ดีที่สุดคือ ใช้ข้อหาสั่งฆ่าประชาชน

ทั้งๆ ที่ความจริงการฆ่าประชาชนไม่ได้เกี่ยวกับองค์พระมหากษัตริย์เลย แต่เพราะทหารมีหน้าที่ปกป้องราชบัลลังค์ จึงกระทำไปตามแบบแนวคิดทางทหาร

ในเมื่อมีคนคิดร้ายทำลายราชบัลลังค์ ทหารก็จำเป็นต้องกำจัดให้หมดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรักษาสถาบันหลักของชาติไว้ให้คงอยู่

ก็อย่างที่ผมบอกไป ในยุคนั้นทหารไม่อาจแยกแยกได้อย่างชัดเจนว่า ใครคือคอมมิวนิสต์ ที่เป็นภัยต่อระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

เพราะพวกล้มเจ้ามันอาศัยประชาชนบังหน้า มันมักแฝงตัวเข้ามาในหมู่ประชาชนผู้เรียกร้องประชาธิปไตยที่แท้จริง แต่พวกล้มเจ้ามันฉลาดที่จะหลอกให้ประชาชนมาตายแทนมัน โดยที่ตัวมันมักรอด

เพื่อพวกล้มเจ้ามันจะได้มีเหตุใส่ร้ายทหาร และกษัตริย์ ว่าสั่งฆ่าประชาชน

-----------------------

ลูกฆ่าพ่อ ?

คนไทยรักพระมหากษัตริย์ประดุจดั่งพ่อแห่งแผ่นดิน ถามว่า เมื่อมีลูกบางคนอตัญญูคิดฆ่าพ่อแม่ คนที่เป็นลูกกตัญญู และเป็นทหาร เขาย่อมคิดกำจัดพวกอกตัญญูเหล่านี้ เพื่อปกป้องชีวิตพ่อให้อยู่รอด

ตามรัฐธรรมนูญไทยทุกฉบับ เขียนไว้ว่า พระมหากษัตริย์ทรงมีสถานะเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาติ เป็นประมุขของชาติ สมควรยกย่องให้พระองค์อยู่เหนือการเมือง แต่อยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญ

และในสถานการณ์ภัยคอมมิวนิสต์รุนแรง ทหารต้องใช้วิธีเด็ดขาดเท่านั้น จึงจะยับยั้งชนะภัยคอมมิวนิสต์ที่กำลังคุกคามภูมิภาคนี้ให้ได้ ตามทฤษฎีโดมิโน หากไทยล้มเมื่อไหร่ ภูมิภาคนี้ทั้งหมดจะล้มตามไปด้วย

และรอเวลาจนกว่าประชาชนจะเริ่มเข้าใจประชาธิปไตยที่ถูกต้องมากขึ้น วิธีการละมุนละม่อมตามนโยบาย66/23 สมัยพลเอกเปรม ให้ผู้หลงผิดเข้ามาร่วมพัฒนาชาติไทย จึงจะใช้ได้ผล

รายละเอียดเรื่่อง สถาบันกษัตริย์ มีส่วนช่วยให้ประเทศไทยรอดพ้นภัยคอมมิวนิสต์ได้อย่างไร ผมเคยเขียนไว้ในบทความเก่าเรื่อง พวกไม่จงรักภักดีต่อสถาบันไว้แล้ว

------------------------

ทำไมรัฐบาลถนอมได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา

แน่นอนรัฐบาลถนอมเป็นประชาธิปไตยกึ่งเผด็จการมากๆ แต่ยังได้รับการสนับสนุนทั้งทางตรงทางอ้อมจากสหรัฐอเมริกา ผู้นำค่ายเสรีประชาธิปไตย นั้น (รวมทั้งรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา)

ก็เพราะในยุคแรกๆ ที่ภัยคอมมิวนิสต์กำลังระบาดรุนแรง การที่มีรัฐบาลเป็นเผด็จการในภูมิภาคนี้ จะมีความมั่นคงและเด็ดขาดในการยืนหยัดสู้ภัยคอมมิวนิสต์ได้ดีกว่า รัฐบาลที่เป็นประชาธิปไตยแท้ๆ

เพราะการต่อสู้กับภัยคอมมิวนิสต์มีหลายรูปแบบและต้องฉับไวเด็ดขาด หากเป็นรัฐบาลประชาธิปไตย บางครั้งการตัดสินใจจะช้าเกินไปที่จะใช้วิธีการในการสู้กับคอมมิวนิสต์

อย่างเช่น ประเทศเกาหลีใต้ ในยุคที่แยกประเทศกับเกาหลีเหนือใหม่ๆ รัฐบาลเกาหลีใต้ก็เป็นรัฐบาลทหาร ด้วยการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา

แน่นอน รัฐบาลเผด็จการย่อมริดรอนสิทธิเสรีภาพประชาชนอยู่มาก แต่ก็เพราะความเป็นเผด็จการและเด็ดขาดนี่แหละ ถึงจะรับมือสถานการณ์ภัยคอมมิวนิสต์ที่กำลังรุนแรงได้ดีที่สุด

เพราะในช่วงภัยคอมมิวนิสต์เริ่มแรกนั้น ประเทศที่ประชาชนยังไม่เข้าใจประชาธิปไตยที่แท้จริง นักการเมืองเอาแต่คอร์รัปชั่นเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ย่อมทำให้เกิดความไม่มั่นคงในรัฐบาล

ซึ่งพวกคอมมิวนิสต์มันชอบให้รัฐบาลประชาธิปไตยไม่มั่นคง เพราะมันจะแทรกซึมทำลายได้ง่าย การมีรัฐบาลประชาธิปไตยที่มีแต่นักการเมืองคอร์รัปชั่น ในช่วงประชาชนยังแยกแยะเรื่องความเท่าเทียมกันของระบอบคอมมิวนิสต์ กับความเสมอภาคในระบอบประชาธิปไตยไม่ออก ก็ย่อมเป็นการง่ายที่จะทำให้ประเทศนั้นๆ กลายเป็นคอมมิวนิสต์ได้ง่ายกว่า

และเพราะประเทศที่มีคนยากจนมาก พวกคอมมิวนิสต์และพวกล้มเจ้าย่อมยุยงให้เกิดความแตกแยกระหว่างคนรวยกับคนจนได้ง่าย และนี่คือช่องโหว่ที่ทำให้พวกคอมมิวนิสต์แฝงเข้ามาเพื่อทำลายระบอบประชาธิปไตยได้ง่าย

-------------------------

บทสรุป

ผมเชื่อว่า คนอ่านบทความของผม โดยเฉพาะแฟนประจำย่อมพอมองภาพออกแล้วว่า ทำไมทหารต้องฆ่าประชาชน และทำไมพวกล้มเจ้าจึงชอบให้ประชาชนตาย เพื่อให้ประชาชนเกลียดทหาร

นั่นก็เพราะ หากทำลายทหารได้ ย่อมทำลายสถ่าบันกษัตริยฺได้ง่ายขึ้น เพราะทหารมีหน้าที่โดยตรงในการปกป้องสถาบันกษัตริย์

เมื่อทหารฆ่าประชาชนที่คิดล้มสถาบันกษัตริย์ พวกล้มเจ้าก็จะโยงไปที่กษัตริย์ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังในการฆ่าประชาชน ซึ่งความจริงมันไม่ใช่เลย


ใครที่คิดร้ายต่อพระมหากษัตริย์ มีโทษประหารตามมาตรา107 ถึง109  อยู่แล้ว อย่างในบทความตอน 1 ผมได้ยกตัวอย่างให้เห็นการรบระหว่างทหารอเมริกันกับทหารญี่ปุ่น ว่า ทั้งสองฝ่ายต่างทำหน้าที่ของการเป็นทหาร เพราะการรบย่อมมีความสูญเสียได้ทั้งสองฝ่าย

ฉะนั้นผู้ที่ออกรบจะไม่โทษอีกฝ่ายในการทำหน้าที่ของตนเอง หากตายก็ถือว่าตายในหน้าที่ หากสงครามจบ ก็ต้องไม่ถือโทษต่อกัน เพราะต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่

แต่พวกล้มเจ้ามันชั่วมาก ในเมื่อมันคิดล้มล้างสถาบันกษัตริย์ มันก็ควรต้องพร้อมที่จะพลีชีพตามอุดมการณ์และตามหน้าที่ของมันด้วย 

ฉะนั้นหากพวกล้มเจ้าต้องตาย ก็ไม่สมควรมาโทษทหาร เพราะเมื่อคิดจะล้มล้างสถาบันกษัตริย์แล้ว ย่อมเกิดความสูญเสียแน่นอน

ส่วนทหารเขาก็ทำหน้าที่ของทหารในการปกป้องสถาบันฯ พวกล้มเจ้าก็คิดล้มสถาบันฯ ต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ตามอุดมการณ์ของตัวเอง เมื่อมีความตายเกิดขึ้น จึงไม่อาจโทษใครได้ เพราะต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่

โดยปกติใครคิดล้มล้างสถาบันฯ ก็ต้องคิดไว้เลยว่า พร้อมที่จะตายอยู่เสมออยู่แล้ว

แต่พวกล้มเจ้าในไทยมันหน้าตัวเมีย คิดล้มล้างสถาบันสูงสุง แต่ไม่ยอมรับเรื่องความสูญเสียที่จะตามมา นี่จึงแสดงให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัวและหน้าตัวเมียของพวกล้มเจ้าในประเทศไทย 

เช่น คืออยากจะล้มเจ้า คิดอยากจะใส่ร้ายเจ้า คิดอยากจะด่าเจ้า แต่กลับขอให้ทางบ้านเมืองช่วยล้มมาตรา 112 ให้หน่อยสิ พวกล้มเจ้าจะได้ล้มสถาบันได้ง่ายขึ้น จะได้ไม่มีโทษ

ผมอยากถามว่า พวกล้มเจ้า พวกมึงบ้ารึเปล่าวะ ขออะไรโง่ ๆ มึงอยากล้มเจ้า ล้มสถาบัน แต่กลับมาขอให้ฝ่ายบ้านเมือง ฝ่ายอำนาจรัฐ อย่าเอาโทษพวกมึงด้วยมาตรา 112  มึงมันนี่หน้าตัวเมียจริง ๆ 


สุดท้ายนี้ ผมขอยกบางส่วนในบทความเก่าๆ ของผม ที่ผมเคยลงมาแล้วถึง2บทความ ในเรื่อง ทำไมในหลวงต้องทรงลำบากช่วยเหลือประชาชนให้พ้นจากความยากจน??

เป้าหมายที่แท้จริงของพระราชกรณียกิจ

ผมเคยเขียนเรื่องเล่าถึงในหลวงจากปากของดร.สุเมธ ตันติเวชกุลที่ได้เล่าให้ฟัง ในบทความเก่าๆของผมเมื่อปีก่อน ผมจะขอนำกลับมาเล่าให้ฟังใหม่อีกครั้ง

เรื่อง เป้าหมายสูงสุดของโครงการในหลวงไม่ใช่เรื่องแก้ปัญหาความยากจน?

ผมได้ฟังดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา เล่าเรื่องการทำงานของในหลวงเรื่องหนึ่งว่า โดยปกติหากไม่ได้ไปทรงงานที่อื่น ในหลวงจะทรงเรียกข้าราชการที่ทำงานกับพระองค์ มาประชุมวางแผนงานต่างๆณ.พระตำหนักจิตรลดาฯเป็นประจำ

ในหลวงจะทรงเรียกข้าราชการเหล่านี้มาเข้าเฝ้าประมาณช่วงเย็น4-5โมงเย็น ซึ่งหนึ่งในนั้นก็จะมีดร.สุเมธ ร่วมอยู่ด้วย ซึ่งปกติทุกๆครั้งที่ในหลวงทรงงาน ในหลวงจะไม่ได้ประทับบนพระราชอาสน์(เก้าอี้ประทับ) แต่ในหลวงจะทรงประทับนั่งพับเพียบที่พื้น โดยมีแผนที่หรือเอกสารต่างๆวางอยู่ที่พื้น

และมีอยู่ครั้งหนึ่ง ในหลวงทรงหันไปที่พระราชอาสน์ แล้วทรงตรัสถามขึ้นว่า

"ทำไม พระมหากษัตริย์ต้องทำงานเหล่านี้ด้วย? ทั้งๆที่พระมหากษัตริย์ไม่ได้มีหน้าที่เหล่านี้สักหน่อย รัฐธรรมนูญก็ไม่ได้เขียนกำหนดไว้ให้ทำ? ทำไปเพื่ออะไร" ในหลวงท่านทรงกำลังถามพระมหากษัตริย์ซึ่งเปรียบแทนด้วยที่ประทับพระราชอาสน์

ข้าราชการที่กำลังเข้าเฝ้าถวายงานอยู่ ต่าง งง !

ในหลวงทรงทรงตรัสต่อ ว่า "ไม่ใช่เพื่อแก้ปัญหาความยากจนหรอก แต่ทำเพื่อรักษาประชาธิปไตยไทยให้อยู่รอดได้ต่างหาก เพราะหากประชาชนยังยากจน ประชาธิปไตยก็ยากที่จะเกิดขึ้นได้ เพราะหากประชาชนยังยากจน ยังอดอยาก พอใครเขาเอาเงินมาให้สัก500 ก็จะกาให้เขาแล้ว ประชาธิปไตยจึงไม่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง"

รูปหนีร้อนมาพึ่งพระบารมี

นักศึกษาว่ายน้ำข้ามคูรอบพระตำหนักจิตรลดาฯ ในเหตุการณ์ 14 ตุลา 16



นักศึกษายุค 14 ตุลา เข้าเฝ้าในหลวง ในพระตำหนักจิตรลดา รโหฐาน


------------------------------

หลังจากทุกท่านได้อ่านบทความของผมนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมเชื่อว่า ท่านคงเข้าใจทหารมากขึ้น ว่าทำไมทหารถึงฆ่าประชาชน แม้ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าผู้บริสุทธิ์ก็ได้ตาม

นั่นเพราะแนวคิดของทหาร เพื่อความมั่นคงของประเทศชาติ ต่างจากแนวคิดในกระบวนการยุติธรรม และไม่ใช่แนวคิดที่พวกนักกฎหมายโง่ๆ บางคน จะเข้าใจได้ง่าย ๆ ครับ

ซึ่งในสถานการณ์ความแตกแยกในปัจจุบันนี้ เหตุของความแตกแยกก็มีพวกล้มเจ้าอยู่เบื้องหลังอยู่ด้วยอีกเช่นเคย เพราะพวกนี้กำลังอ้างประชาธิปไตยบังหน้า และหาเหตุให้เกิดความรุนแรง เพื่อได้มีเหตุใส่ร้ายทหารและสถาบันกษัตริย์อีกครั้ง

บทความบทนี้ จึงเป็นบทความที่ผมจำเป็นต้องชี้ให้คนไทยที่จงรักภักดีสถาบันกษัตริย์ได้รู้เท่าทันพวกล้มเจ้า เพื่อจะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อให้พวกล้มเจ้าอาศัยประโยชน์ได้อีก เหมือนทุกครั้งที่ผ่านๆ มา

หากทุกคนจำได้ ในสมัยทรงครองราชย์ครบ 60 ปี เราคนไทยทั้งประเทศมีความสุขขนาดไหน อย่าให้พวกชั่วทำให้คนไทยต้องแยกเลยครับ

ใหม่เมืองเอก



คลิกอ่าน พวกไม่จงรักภักดีต่อสถาบันฯ ตอน1 เหตุคอมมิวนิสต์แพ้


คลิกอ่าน คดีสวรรคตรัชกาลที่ 8 ในมุมมองใหม่เมืองเอก

ความลับท่านโชกุน 72

atsuhime 72


อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก 71

หลังจากนั้นท่านนาริอาคิระกับท่านไซโกก็เดินทางกลับสัทสุมะในวันที่อากาศร้อนมากอีกวัน

เมื่อมาถึงท่านไซโกก็ชวนเพื่อนๆซามุไรไปเยี่ยมเยียนนาโอโกโร่ที่บ้านโคมัทสึ เมื่อทักทายตามประสาเพื่อนต่างชนชั้นแบบกันเองๆตามสมควรแล้ว

เมื่อท่านไซโกได้เห็นโอชิคะออกมาอีกคน ก็เอ่ยปากชมคู่สามีภรรยาบ้านนี้ทันที "แหม!ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมดีจังเลยนะ"

โอชิคะยิ้มอายๆ แล้วนาโอโกโร่ก็เชิญทุกคนขึ้นบ้าน ส่วนเพื่อนๆที่มาด้วยกันก็ต่างก็มีของติดไม้ติดมือ(เหล้า)กันมาทุกคน หลังจากนั้นทุกคนก็ร่วมดื่มกินกัน หลายคนก็เมาแอ๋นอนกลิ้งเกลื่อนกันเต็มลานบ้าน คงเหลือแต่นาโอโกโร่ โอคุโบะ ไซโก เท่านั้นที่ยังไม่เมา

เมื่อเหลืออยู่กันแค่3คน นาโอโกโร่จึงขอถามเรื่องที่สำคัญที่สุดที่อยากจะถามจากท่านไซโก นั่นก็คือ

นาโอโกโร่ "ข้อแรกคือเรื่องท่านคุโบ ที่เขาลือกันว่าท่านปัญญาอ่อนน่ะจริงมั้ย?"

ได้ยินคำถามที่ตอบยากมาก ท่านไซโกจึงพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วจึงพูดบ่ายเบี่ยงไปว่า "แหม!..เรืองในปราสาทน่ะ คนต่ำต้อยอย่างข้านั้นจะไปรู้ได้อย่างไร" / "ไม่ได้ยินข่าวลือบ้างเลยหรือ?"

"ข่าวลือเหลวไหลน่ะมีเยอะแยะไปหมด ข้าคงจะให้ความกระจ่างอะไรแก่ท่านไม่ได้หรอก" / "มันยากที่จะตอบหรือยังไง?"

"แต่เรื่องนี้ไม่รู้จริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะ"

เมื่อเห็นท่านไซโกลำบากใจ นาโอโกโร่จึงไม่ซักไซร้เรื่องนั้นต่อ แต่ "งั้นขอถามอีกเรื่องนึงนะ?"

โอคุโบะ "แล้วท่านคุโบคนต่อไปล่ะ? พวกเราจะเสนอชื่อท่านฮิโตะสึบาชิ โยชิโนบุใช่มั้ย?"

"ได้ยินว่าคนที่อยากให้ท่านฮิโตะสึบาชิเป็นใหญ่ขึ้นมา คนนึงคือท่านเจ้าแคว้นของเรา อยากถึงกับต้องลากท่านหญิงอัตสึมาใช้เป็นเครื่องมือด้วย!" (ตอนนี้โอชิคะก็เดินมาหยุดฟังอยู่ห่างๆ)

"ที่ให้ท่านหญิงไปแต่งงานกับท่านคุโบคนนี้ก็เพราะเหตุนี้ล่ะมั้ง?" / "เรื่องนี้เป็นความจริงใช่มั้ย?"

"เหอะๆ ไปเอาที่ไหนมาพูด.." สีหน้าท่านไซโกดูจะปกปิดความไม่มิดเอาเสียเลย

"แต่ว่า!อย่างไรก็ตาม ท่านเจ้าแคว้นเคยบอกข้าไว้ว่าขอให้เชื่อนายท่าน ต้องขอโทษจริงๆนะที่ข้าคงพูดได้เท่านี้"

เมื่อท่านไซโกพูด(ตามหลักการซามุไร)เช่นนี้ นาโอโกโร่แม้จะยังคาใจ แต่ก็คงจะไปฝืนใจท่านไซโกก็คงไม่ได้ และในตอนนั้นเองโอชิคะก็มาแจ้งให้นาโอโกโร่รู้ว่า มีคนรับคำสั่งท่านเจ้าแคว้นให้มาตามนาโอโกโร่พบเดี๋ยวนี้

(ในตอนนี้นาโอโกโร่เริ่มคิดไปเองว่า ท่านหญิงเหมือนถูกหลอกใช้ให้เป็นเครื่องมือทางการเมืองที่แสนโหดร้าย ด้วยการต้องทิ้งความสุขชั่วชีวิตของตัวเองไปอยู่กับท่านคุโบ สามีที่ปัญญาอ่อน แค่เพื่อผลักดันให้อีกคนขึ้นเป็นโชกุนคนต่อไป)

--------------------------

เมื่อนาโอโกโร่เข้าไปนั่งอยู่ต่อหน้าท่านเจ้าแคว้นแล้ว

ท่านนาริอาคิระ "ข้าไม่ได้พบเจ้าตั้งปีครึ่งเชียวรึเนี่ย?" / "ขอรับ ตั้งแต่ข้าออกมาจากเอโดะขอรับ"

"ท่าทางเจ้าดูสบายดีนะ ครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง เข้ากันกับเมียได้ดีรึเปล่า?" / "ราบรื่นดีขอรับ ทั้งหมดนี้ต้องขอขอบพระคุณนายท่านขอรับ"

"งั้นข้าก็โล่งอก ไม่ต้องกังวลว่าเจ้าตะเป็นทุกข์"

แล้วนาโอโกโร่ก็เริ่มมีสีหน้ากระอักกระอ่วนปนน้อยใจอะไรบางอย่างขึ้นมา ก็เพราะ "ที่จริงข้าก็มีเรื่องกังวลอยู่เหมือนกัน..." / "อึม..ไหนว่าไปซิ"

"มันเป็นการล่วงเกินเจ้านาย ต้องขออภัยด้วยขอรับ!..ขอถามเรื่องที่ท่านหญิงอัตสึไปเป็นท่านมิไดได้มั้ยขอรับ!?" / "อึม" ท่านพยักหน้าอนุญาต

"เขาลือกันว่าท่านคุโบคนปัจจุบันเป็นคนปัญญาอ่อน นายท่านจึงวางแผนสนับสนุนให้ท่านฮิโตะสึบาชิ โยชิโนบุขึ้นเป็นโชกุนคนต่อไป จึงใช้ให้ท่านหญิงแต่งเข้าไปในโอโอขุก็เพราะเหตุนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาปัญญาอ่อน นายท่านก็ยังใช้ให้ท่านหญิงอัตสึไปเป็นมิไดได้ลงคอรึขอรับ!!?" นาโอโกโร่ถามเสร็จก็รีบก้มหัวขอโทษทันที! และหากท่านนาริอาคิระโกรธ นาโอโกโร่คงแย่แน่ๆ

ท่านนาริอาคิระนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบว่า "ท่านคุโบไม่ได้ปัญญาอ่อนนะ" / "จะมั่นใจได้อย่างไรขอรับ!?"
.
"นั่นเพราะอัตสึโกะเป็นคนพูดเอง คำพูดของนางเชื่อถือได้รึเปล่าล่ะ!?" / "...!?..."

"เกี่ยวกับท่านคุโบน่ะ ยังมีข่าวลืออีกว่า ก่อนจะแต่งกับอัตสึโกะ ท่านมีภรรยามาแล้วสองคนแต่ไม่มีลูก อาจจะเป็นเพราะท่านคุโบร่างกายไม่แข็งแรงก็ได้ แต่อัตสึโกะยืนกรานว่าจะมีลูกเองให้ได้เลย...เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ? ว่าผู้หญิงอย่างนาง ลองลั่นปากแล้วยังไงก็ต้องทำให้ถึงที่สุด" / "ขอรับ!"

และนั่นก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว..

------------------

ส่วนฝ่ายท่านหญิงอัตสึตอนนี้ ก็ได้มีโอกาสต้อนรับท่านที่ปรึกษาอาเบะอีกครั้ง

ท่านอาเบะ "เมื่อไม่นานนี้ท่านพ่อของท่าน ได้ไปคุยกับท่านฮิโตะสึบาชิมาขอรับ" / "อย่างนั้นรึ"

อิคุชิมะ "แล้วท่านโยชิโนบุเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"

"ท่านเป็นคนที่เก่งกล้าสามารถ ฉลาด สุขุมอย่างไม่น่าเชื่อขอรับ" / "ท่านพ่อที่สัทสุมะก็พูดเช่นนั้นเหรอ?"

"ขอรับ! คนที่เหมาะสมจะเป็นทายาทในตอนนี้ ก็เห็นจะมีแต่ท่านฮิโตะสึบาชิคนเดียวเท่านั้นขอรับ" / "อย่างนั้นเองเหรอ?.." เพราะท่านหญิงตอนนี้จิตใจก็กำลังสับสนวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

"ถ้าท่านพ่อพูดแบบนั้น ข้าก็ควรต้องเชื่อล่ะสินะ...ข้าเองยังมีเรื่องทียังสงสัยเกี่ยวกับท่านคุโบ แต่.." / "ท่านมิไดเจ้าคะ!"

"ขออภัยขอรับ อยากจะถามเรื่องอะไรรึขอรับ?" / "ไม่ถามดีกว่าแสลงใจ!กันเปล่าๆ" / "งั้นก็ดีแล้วขอรับ.."

"ท่านอาเบะ! อันที่จริงน่ะ ข้าตั้งใจจะมีลูกเป็นของตัวเองให้ได้ เพราะว่าลูกของข้าจะได้เป็นทายาทโดยตรง! จะได้ไม่ต้องพึงและใช้ท่านโยชิโนบุยังไงล่ะ!!"

คำพูดและสายตาของท่านหญิงนั้นดูเด็ดเดี่ยวและจริงจังมาก อิคุชิมะเมื่อได้ยินได้เห็นเช่นนั้น จึงรีบพูดขึ้นว่า

"จะยังไงก็ตาม คนในโอโอขุเนี่ยเกือบจะทุกคนก็ว่าได้ที่เกลียดพวกมิโตะ ลำพังพวกข้า2คนคงจะทำอะไรไม่ได้หรอก ต้องอาศัยพึ่งใบบุญท่านอาเบะแล้วเจ้าค่ะ"

ที่อิคุชิมะพูดนั้น ก็เพื่อช่วยท่านหญิง ไม่ให้ต้องแบกภาระรับผิดชอบหนักเกินไป หากทำหน้าที่ไม่สำเร็จตามเป้าหมาย

"แต่ข้าไม่มีบารมีมากขนาดนั้นหรอก" / "อย่าพูดอย่างนั้นสิเจ้าคะ! ในโอโอขุเนี่ยมีคนนิยมชมชอบท่านเยอะนะเจ้าคะ บารมีตรงนี้แหล่ะสำคัญนัก!"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็คงเป็นเพราะ..ข้าเป็นที่ปรึกษาที่ไม่คิดอะไรไม่พูดอะไรมากกว่า ต้องขออภัย!ข้าไม่ควรพูดอะไรเช่นนี้ต่อหน้าท่านมิไดเลย"

"ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นเรื่องสำคัญนะ ท่านคิดอย่างไรก็ขอให้พูดออกมาเถอะ?"

"ทำงานมาจนถึงวันนี้ ข้าพยายามเป็นผู้ฟังที่ดี รับฟังความคิดเห็นของคนจำนวนมากให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ขอรับ" / "ว่าต่อไปสิ"

"แต่ว่า.." / "แต่ว่าอะไร?"

"คนส่วนใหญ่ที่พูดล้วนแต่คิดแต่เรื่องของตัวเองกันทั้งนั้น ในที่สุดข้าก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า....เป็นที่ปรึกษามาตั้ง14ปี...ช่างเป็นเรื่องบ้าแท้ๆ...คนที่รักชาติจริงๆเหมือนท่านพ่อของท่านหญิงนั้น มีน้อยยิ่งนัก! มีแต่คนที่พูดเอาประโยชน์ใส่ตัว ข้าจึงคร้านที่จะเถียงกับเขา ก็ได้แต่ฟังเฉยๆ ข้าเป็นที่ปรึกษาที่ไม่พูดเรื่องตัวเอง ไม่ออกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น...ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงชอบข้า!"

"แต่ถ้าได้พูดออกมาก็น่าจะดีกว่าใช่มั้ย?" / "?"

"ท่านอาเบะมีความคิดเห็นอะไร มีแผนอะไร อย่าเก็บมันไว้ พูดออกมาให้หมดก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?" / "เรื่องนั้นมัน.."

"เวลาสับสนไม่ต้องคิดอะไร ให้ใช้ความรู้สึกแทน แม่ข้าที่สุทสุมะสอนไว้ว่าอย่างนั้น ท่านให้ฟังความรู้สึกของตัวเอง แล้วทำไปตามที่รู้สึก เพราะฉะนั้น! ถ้าท่านอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเลยสิ!"

"รู้สึกอย่างไรก็พูดไปอย่างนั้น..ถ้าข้าทำได้แบบนั้นก็ดีน่ะสิ" / "ท่านทำได้แน่!" / "..ขอรับ.."

"อย่างที่ท่านเคยพูดว่า ท่านโชกุนเป็นเจ้านายของซามุไร ไม่ว่าจะยากลำบากหนักหนาแค่ไหน คนที่สามารถค้ำุจุนท่านคุโบก็มีท่านกับข้าเท่านั้นไม่มีคนอื่น เพราะฉะนั้น! สิ่งที่ควรพูดก็ต้องพูด! สิ่งที่ควรทำก็ต้องทำ! มาช่วยกันสนับสนุนท่านคุโบและบ้านเมืองของเราเถอะ"
.
คำพูดของท่านมิได ช่างเป็นคำพูดที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มและให้กำลังใจแก่ผู้ฟังจริงๆ
.
"ขอรับ!" ท่านอาเบะก็รับรู้ความรู้สึกนั้นได้อย่างเต็มหัวใจ
.
.
อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก 73

.
.

ประชาธิปไตยไทยเกิดจากปฏิวัติ

การที่มีคนยึดถือประชาธิปไตยมากเกินเหตุ จนคิดแต่ว่า ประชาธิปไตยก็คือเสียงส่วนใหญ่เท่านั้น อันนี้ไม่ว่ากัน

แต่สำหรับผม ผมเชื่อเรื่องธรรมาธิปไตยมากกว่าประชาธิปไตย (ธรรมาธิปไตยสามารถมีได้ในทุกระบอบการปกครอง)

ผมเขียนมาหลายบทความเกี่ยวกับประชาธิปไตย ว่าที่จริง ประชาธิปไตยมันก็แค่เครื่องมือที่ใช้ในการปกครองอย่างหนึี่่งเท่านั้น

.

ก็เปรียบเสมือนเรามีมีด หากเราใช้มีดเพื่อประโยชน์ก็ดี แต่หากเรามีดเพื่อเข่นฆ่าก็เป็นโทษ

ประชาธิปไตย หรือคอมมิวนิสต์ หรือเผด็จการ หรือสังคมนิยมก็เปรียบเสมือนมีด !

มันอยู่ที่ผู้ใช้ จะนำเครื่องมือแต่ละประเภทนี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนรวมหรือเปล่า?

.

-----------------------------

คุณภาพสส. ก็มาจากคุณภาพประชาชน?

.

.

สส.ในสภาฯ ที่เราเห็นว่าเป็นสส.ที่แย่ ไร้สาระ คำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัวและพวกพ้องมากกว่าผลประโยชน์ของชาติและประชาชน

ขอถามว่า พวกสส.เหล่านี้ ใครล่ะที่ไปเลือกพวกนี้เข้ามานั่งในสภา? ก็พวกประชาชนอย่างเราๆใช่มั้ย? ที่เลือกพวกเขาเข้ามา?

ถ้าสส.ที่มาจากการเลือกตั้งก็ยังไม่ดี ก็เพราะประชาชนส่วนใหญ่ไร้คุณภาพ ถูกมั้ย!

.

ฉะนั้นถ้าประชาธืปไตยดี แต่ตกอยู่ในมือคนไร้คุณภาพ ประชาธิปไตยก็จะแย่ตามไปด้วย

ระบอบจึงไม่สำคัญเท่ากับคุณภาพคน

--------------------

สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครองพ.ศ.2475

.

คณะราษฎร์ ก็ใช้วิธีการปฏิวัติยึดอำนาจจากในหลวงร.7 ย้ำ!!นะครับว่า

คณะราษฎร์ก็ใช้วิธีการปฏิวัติยึดอำนาจมาจากในหลวงร.7

ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชด้วยการปฏิวัติ! ไม่ใช่เปลี่ยนแปลงการปกครองด้วยการลงประชามติ!!

คุณผู้อ่านลองคิดูเล่นๆนะครับว่า?

ถ้าคณะราษฎร์เสนอให้มีการลงประชามติว่า ให้คนไทยในสมัยนั้นจะเลือกระบอบประชาธิปไตยหรือไม่?

คุณผู้อ่านลองคิดว่า คนไทยสมัยนั้นจะเลือกประชาธิปไตยเพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองหรือไม่?

ฉะนั้นในเมื่อการปฏิวัติก็มีหลายรูปแบบ อย่ายึดติดแค่เพียงการปฏิวัติจะต้องเป็นสิ่งเลวร้ายเสมอไป

---------------------

.

หากประชาชนส่วนใหญ่ยึดว่าประชาธิปไตยสำคัญที่สุด บ้านเมืองจะไม่พ้นปัญหา

แต่ถ้าประชาชนส่วนใหญ่ยึดว่าคุณธรรมความถูกต้องสำคัญที่สุด บ้านเมืองจะพ้นปัญหา

.

------------------------

.

สถาบันหลักของชาติ คือ ชาติ ศาสนา กษัตริย์ ต้องครบองค์ 3 จึงจะเป็นประเทศไทย

.

ประชาธิปไตยไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด เพราะเป็นแค่เครื่องมือของมนุษย์เท่านั้น

สรุปง่ายๆก็คือ ขอคนไทยอย่ายึดติดกับประชาธิปไตยจนเกินเหตุ เพราะประชาธิปไตยก็มีทั้งที่ดี และที่ไม่ดี ขึ้นอยู่กับผู้ใช้มัน

สำหรับผม ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ คือสถาบันสูงสุดในชีวิตผม (ชาติหมายถึงแผ่นดินและประชาชน)

.

เพราะทั้ัง3สถาบันนี้ให้กำเนิดความเป็นชาติไทย ที่เกิดจากความสามัคคี ความรัก ความเคารพและความศรัทธา ที่บรรพบุรุษผู้จงรักภักดีต่อสถาบันฯ บรรพชนผู้เสียสละเลือดเนื้อและชีวิตรักษาแผ่นดินไว้ให้ลูกหลาน จนเป็นชาติไทยทุกวันนี้

ถ้าเกิดมีใครใช้ประชาธิปไตยในทางที่ผิด ใช้เป็นเครื่องมือเพื่อคิดร้ายต่อทั้ง3สถาบันหลักของชาติ

ประชาชนเดินดินธรรมดาที่มีอำนาจอย่างผม ให้อนุญาตให้ทหารปฏิวัติได้ครับ...

จบ..

***************************************

อ่าน ประชาธิปไตยคือความไม่เท่าเทียม

,

อ่าน ถาม-ตอบ เรื่องประชาธิปไตยที่แท้จริง

อ่าน มุมมองใหม่การปกครอง

.

อ่าน มองประชาธิปไตยจากหลายมุมโลก

อ่าน ความหมายประชาธิปไตย

.

อ่าน ชนชั้นในจิตใจ?

อ่าน ทุกระบอบต่างมีดีมีเลวทั้งนั้น

อ่าน 20ปีเทียมอันเหมิน อุธาหรณ์ให้คนไทยได้สำนึก

อ่าน ความแตกต่างระหว่างทักษิณกับฮูโก ชาเวซ

.

อ่าน มองอเมริกาแล้วฉุกคิด2

คำสั่งลับของนาริอาคิระ 55

atsuhime 55


อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก54


นาโอโกโร่ใช้เกณฑ์ตัดสิน?เพื่อครองคู่กับโอชิคะชั่วชีวิต

ซามุไร ก็มีหัวใจเช่นกัน แต่เหตุผลและหน้าที่ต้องมาก่อนอารมณ์และความรู้สึก นาโอโกโร่ได้เคยพยายามในเรื่องความรักของตนอย่างดีที่สุดแล้ว แต่เมื่อไม่สมหวัง ที่เหลือ..ก็อยู่ที่หน้าที่และเหตุผล(เกณฑ์)เท่านั้นที่เป็นจะตัวกำหนด

โอชิคะ เป็นผู้หญิงที่ดีตามแบบฉบับผู้หญิงญี่ปุ่นยุคนั้น แถมยังฉลาดลึกซึ้ง ซึ่งนาโอโกโร่ก็รับรู้แล้วในจุดนี้ เธอเหมาะที่จะเป็นคู่ครองตามคำสั่งของเจ้านาย นาโอโกโร่เองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน

เพราะสมัยเอโดะ ความรักไม่สำคัญเท่ากับความผูกพันธ์ ตัวอย่างมีให้เห็นมากมาย ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่ได้รักกันมาก่อน แต่หากคนสองคนเปิดใจให้กัน พร้อมที่จะเข้าใจซึ่งกันและกัน ความรักก็ตามมาที่หลังได้แน่นอน

--------------------------

กลับไปที่จวนสัทสุมะที่เอโดะ

อัตสึ "เมื่อ2ปีก่อน เราก็มาเอโดะในฤดูนี้ใช่มั้ย?"

อิคุชิมะ "เจ้าค่ะ เรามาถึงปลายเดือนตุลาคม เป็นวันที่อากาศอุ่นสบายเจ้าค่ะ"

"ตั้งแต่นั้นมาก็ได้แต่รอกำหนดวันแต่งงาน ตกอยู่ในความสงสัยตลอดเวลาเลย" / "หา?"

"คราวนี้จะเป็นยังไงก็ไม่รู้สิ" / "ท่านหญิง อย่าคิดอย่างนั้นสิเจ้าคะ"

"ลองคิดว่าถ้าข้าไม่อยากแต่งล่ะ" / "แล้วกัน.."

"แต่ว่า ที่เกิดขึ้นมันก็ดีเหมือนกันนะ" / "?"

"บางครั้งการรอแล้วรออีก ก็ทำให้ข้าใจเย็นลง และเข้มแข็งขึ้น" / "ท่านหญิง.."

"สักวันนึงนิสัยใหม่นี่ต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอนเลย"

"ท่านหญิง!! ช่างมีความคิดที่วิเศษจริงๆเลยเจ้าค่ะ" / "อิคุชิมะ?!?"

"เจ้าคะ!!!" / "อึ๋ย! ข้าแสบแก้วหูไปหมดแล้ว"

อิคุชิมะก้มหัวขอโทษแก่ท่านหญิงแล้วหัวเราะ ท่านหญิงเองก็หัวเราะเช่นกัน..

-----------------------

หลังจากนั้นอีกหลายเดือนต่อมา นาโอโกโร่กับโอชิคะ ได้เข้าพิธีเลี้ยงฉลองการแต่งงาน มีแขกเหรื่อมาร่วมงานกันมากมาย อิไมสุมิชิมะสึ ทาดายุกิก็มาร่วมงานแต่งด้วย สายตาของทาดายุกิมองไปที่คู่บ่าวสาวปนอิจฉาแต่ไม่ริษยา ทาดายุกิเมามาก แล้วก็เดินเข้าไปพูดกับเจ้าบ่าวว่า

"นาโอโกโร่! ถ้าทำให้ท่านโอชิคะไม่มีความสุขล่ะก็ ข้าจะไม่ให้อภัยท่านเลยนะ" / "รู้แล้วน่า..รับรองได้"

แล้วทาดายุกิก็หันไปทางเจ้าสาว "จะว่าไป เจ้าสาวนี่ก็สวยซะเหลือเกินนะ!"

โอชิคะก็ได้แต่อมยิ้ม สำหรับทาดายุกิพี่ชายของโอคัตสึนี้ เมื่อตอนที่นาโอโกโร่ไปเอโดะก็เคยฝากฝังให้ทาดายุกิให้แวะมาดูแลโอชิคะด้วย ไม่รู้ว่าทาดายุกิจะแอบชอบโอชิคะหรือไม่? แต่สายตาทาดายุกิที่มองเจ้าสาวแล้ว ดูเหมือนจะเสียดายเจ้าสาวไม่น้อยทีเดียว..

ระหว่างงานเลี้ยงนั้น ก็มีบ่าวมาแจ้งแก่ท่านพ่อบุญธรรมของนาโอโกโร่ว่า มีกลุ่มซามุไรจะมาขออวยพรบ่าวสาว ส่วนท่านพ่อแท้ๆของนาโอโกโร่ได้ยินเช่นกันกลับมีสีหน้ากังวล ซึ่งซามุไรกลุ่มนี้ก็คือกลุ่มซามุไรระดับต่ำนำโดยท่านโอคุโบะกับท่านอาริมะนั่นเอง

เมื่อประตูเปิดขึ้น นาโอโกโร่เห็นเพื่อนๆก็ตกใจไม่น้อย

ทาดายุกิ "เจ้าพวกนี้!มาทำไมกันเนี่ย?"

โอคุโบะ "ขอแสดงความยินดีกับบ่าวสาวทั้ง2ครอบครัวด้วยขอรับ" "ยินดีด้วยขอรับ!!" แล้วเพื่อนๆซามุไรก็ก้มหัวคำนับอวยพร

อาริมะ "โอกาสนี้ พวกข้าจะร้องทำนองเสนาะให้คู่บ่าวสาวนะขอรับ"

ทาดายุกิ "เฮ้ย! กลับไปเลยเจ้าพวกนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆพวกเจ้าจะมาเสนอหน้าได้นะ."

ทาดายุกิเป็นคนถือตัวเรื่องชนชั้น เมื่อเมาก็ยิ่งแสดงกิริยาที่น่าอับอายออกมา แต่ไม่มีใครใส่ใจทาดายุกิ นาโอโกโร่ก็พยักหน้าบอกอนุญาตแก่เพื่อนๆซามุไร แล้วเพื่อนๆซามุไรของเจ้าบ่าวทั้งหมดร้องเพลงอวยพรแก่คู่บ่าวสาว

"ในโอกาสอันเป็นวันดีทั้งหมด..ขอให้มีความสุขสำราญ..จิตใจชื่นบานตลอดไป..คิดอันใดก็ให้สมปรารถนา..มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง..อนาคตสดใสรุ่งเรื่อง..มีชีวิตราบรื่น..เป็นที่รักของผู้คนและเทวดา..สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วทุกสารทิศจงมาคุ้มครองอยู่ในครรลองครองธรรมอันงดงาม..ชั่งกาลนานเทอญ..."

ทำนองเสนาะที่มาจากความจริงใจของเพื่อนๆซามุไรระดับล่างที่มีต่อคู่บ่าวสาว ช่างมีพลังนัก! เสมือนมีมนต์ขลัง! สามารถสะกดทุกคนในงานให้ร่วมสัมผัสพลังนั้นได้ แม้แต่คนเมาหนักนิสัยเสียอย่างทาดายุกิก็ยังตั้งใจฟังอย่างสงบ

นาโอโกโร่คือผู้ที่สัมผัสพลังแห่งความปรารถนาดีและจริงใจจากเพื่อนๆได้มากที่สุด โอชิคะก็เช่นกัน

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็อยู่กินในบ้านที่สัทสุมะต่อมาอีกนาน...

-------------------

เหตุการณ์ในเอโดะก็ดำเนินไปตามปกติ กระทั่งวันนึงในเดือนกุมภาพันธ์ ท่านที่ปรึกษาอาเบะก็มาแจ้งข่าวแก่ท่านนาริอาคิระว่าพิธีแต่งงานของท่านอิเอซาดะกับท่านหญิงอัตสึถูกกำหนดขึ้นแล้ว

ทุกคนที่จวนสัทสุมะจึงช่วยกันเตรียมสิ่งจำเป็นสำหรับการแต่งงาน โดยเฉพาะท่านไซโก ก็ยังทำหน้าที่จัดหาของใช้เพื่อการออกเรือนของท่านหญิงอีกครั้งอย่างขะมักเขม้น

ในเดือนเมษาที่เกียวโต ตระกูลโคโนเอะก็ทำพิธีรับท่านหญิงเป็นลูกบุญธรรมของท่านทาดาฮิโระอย่างเป็นทางการ แต่เพราะท่านทาดาฮิโระเป็นหม้าย ท่านมุราโอกะ โรโจะประจำตระกูลโคโนเอะจะทำหน้าที่แทนแม่บุญธรรมให้กับท่านหญิงในวันสมรส

ท่านทาดาฮิโระ เปรยว่า "ถ้าท่านหญิงไปเป็นมิไดโกโระ คงจะสนุกแน่ๆเลยนะ" (ทุกคนในห้องงง!?!) "...ข้าหมายถึงเยี่ยมยอดต่างหากล่ะ ฮ่ะๆๆ"

เมื่อตระกูลโคโนะเอะทำพิธีรับลูกบุญธรรมเรียบร้อยแล้ว ต่อไปจะมีพิธีสมรสของท่านหญิงอัตสึกำหนดในวันที่18ธันวาคม แต่ท่านหญิงจะต้องเข้าไปอยู่ปราสาทเอโดะก่อนประมาณ1เดือน เพื่อให้คุ้นกับการใช้ชีวิตในโอโอขุ กำหนดเข้าปราสาทคือในวันที่11พฤศจิกายน

ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลาที่ทาวเซนต์ ฮาริส กงศุลอเมริกันเดินทางมาถึงเอโดะพอดี ทั้งประเทศจึงมีบรรยากาศอันน่าตื่นเต้น

---------------

แล้วท่านไซโกก็เตรียมข้าวของเครื่องใช้สำหรับท่านหญิงออกเรือนเสร็จ จึงขอให้อิคุชิมะตรวจสอบดูอีกครั้ง สีหน้าท่านหญิงอัตสึก็กังวลอีกแล้วแม้ไม่มากเท่าครั้งก่อนก็ตาม ไม่ใช่ห่วงว่าจะได้ของไม่ดีสำหรับตัวเองหรอก แต่คงจะห่วงท่นไซโกอีกเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ!?

เมื่ออิคุชิมะตรวจสอบเสร็จ "ท่านไซโก!" / "ขอรับ"

"ดีไม่มีที่ติเลย!" เมื่อได้ยินอิคุชิมะชม ท่านหญิงหันมายิ้มหน้าบานให้ท่านไซโกเช่นกัน

"ขอรับ" ท่านไซโกครานี้ไม่มีการสะดุดคำชม

"ทำได้สุดยอดขนาดนี้ คงเหนื่อยมากล่ะสินะ เราคงไม่ต้องรบกวนท่านอีก ขอขอบใจมากนะ"

"ทำได้ดี สุดยอดจริงๆ!" ท่านหญิงยิ้มและชมท่านไซโกอีกคน

---------------

ในที่สุดก็ถึงคืนก่อนส่งตัวท่านหญิงเข้าปราสาทเอโดะ ท่านหญิงถูกเรียกให้ไปพบ...
.
อ่านเจ้าหญิงอัตสึที่รัก56

.
.

สัทสุมะแตกเป็นก๊ก 4

atsuhime 4

อ่านเจ้าหญิงอัตสึ ที่รัก (3)

ในบทความที่แล้ว ผมได้เกริ่นให้รู้จักครอบครัวตระกูลโอคุโบะของท่านโชสุเกะ โอคุโบะไปบ้าง แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ผมประทับใจในครอบครัวท่านโอคุโบะ เพราะประเด็นสำคัญอยู่ในตอนนี้ครับ

หลังจากท่านนาริอากิระรับตำแหน่งเจ้าแคว้นสัทสุมะคนใหม่ ทำให้ครอบครัวท่านโอคุโบะก็มีหวังมากขึ้นที่จะได้รับการอภัยโทษจากท่านนาริอากิระ

"ท่านทาดาตาเกะ" หรือท่านพ่อของโอคัตสึก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งในโอกาสเช่นนี้ด้วย และวันนี้ที่บ้านอิไมสุมิ(บ้านโอคัตสึ)ก็จะมีการเลี้ยงฉลองกัน แต่ขณะเดียวกัน โอคัตสึกลับแอบหนีพี่เลี้ยงไปเยี่ยมบ้านของท่านโอคุโบะ แถมยังหยิบเหล้าและปลาไทราคาแพงๆที่บ้านตัวเองติดไม้ติดมือไปฝากด้วย

ณ.ที่บ้านท่านโอคุโบะ นาโอโกโร่เพื่อนสนิทของโอคัตสึก็กำลังนั่งคุยกับท่าน คิชิโนสุเกะ ไซโก เพื่อนของท่านโอคุโบะอยู่ ระหว่างนั้นเองโอคัตสึก็มาถึงโดยมิได้นัดหมาย ทำเอานาโอโกโร่ถึงกับสะดุ้ง! (การมาเยี่ยมผู้อยู่ระหว่างถูกลงโทษแถมตระกูลต่ำกว่า ผู้มาเยี่ยมอาจมีโทษได้)

"ขอเข้าไปได้ด้วยมั้ยจ๊ะ" โอคัตสึตะโกนมาแต่ไกล

"มาอีกแล้ว!!!" นาโอโกโร่ มีสีหน้ากังวล

"อ้าว!ท่านนาโอโกโร่มาที่นี่เหมือนกันเหรอ?"

"แล้วท่านล่ะ...นึกยังไงมาทำไมที่นี่?"

"ก็มาฉลองน่ะสิ... อ๊ะ! ท่านแม่! สวัสดีค่ะ" โอคัตสึกก็เรียกท่านแม่ของท่านโอคุโบะว่า ท่านแม่!

"นี่ของขวัญ.. มีเหล้ากับปลาไทมาฝากด้วยจ้ะ"

โอคัตสึยกของขวัญให้ดู และรีบเข้าไปในครัวทันที ซึ่งท่านแม่ของท่านโอคุโบะก็รีบตามโอคัตสึเข้าไปในครัวทันทีเช่นกัน (ท่านแม่ของท่านโอคุโบะชื่อ "ฟุขุ" )

ท่านแม่ฟุขุ "คุณหนู... ขออภัย!เจ้าค่ะ ของแพงปานนี้ เราไม่คู่ควรหรอกเจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก ที่บ้านข้าเลี้ยงน่ะ"

"แต่ว่า..." ท่านแม่ฟุขุยังพูดไม่ทันจบ น้องสาวทั้งสองคนของท่านโอคุโบะก็โผล่เข้ามาในครัว มาพร้อมเสียงทักทายและยิ้มแย้มแก่โอคัตสึ ทำให้ท่านแม่ฟุขุเลยต้องหยุดพูดไป ทั้งๆที่สีหน้าท่านแม่ไม่ยังสบายใจเลย!?!

หลังจากปลาไททำเสร็จ เพื่อนฝูงหลายคนของท่านโอคุโบะที่มาเยี่ยมเยียนบ้านท่านโอคุโบะด้วย ก็ร่วมกันรับประทานอาหารกัน แต่ท่านโอคุโบะและโอคัตสึกับนาโอโกโร่ไม่ได้ร่วมทานอาหาร แต่ก็นั่งร่วมพูดคุยอยู่ด้วยกัน

สักพักโอคัตสึก็ลุกออกไปด้านหลังบ้านเพื่อไปพูดคุยกับน้องสาวของท่านโอคุโบะ ระหว่างพูดคุยบังเอิญสายตาของโอคัตสึก็เหลียวไปเห็นโครงพัดที่วางผึ่งไว้

"นี่อะไรเหรอ?"โอคัตสึถาม

"พัดเจ้าค่ะ ทำไว้ไปขายเจ้าค่ะ"น้องสาวท่านโอคุโบะชื่อ"สุมะ"ตอบ พร้อมหยิบโครงพัดส่งให้โอคัตสึดู

โอคัตสึพินิจดูแล้วถามว่า "แล้ว...ทำยากขนาดนี้ ขายอันเท่าไหร่ล่ะ?"

"10อัน ได้ 1มน เจ้าค่ะ"

"10อัน ได้แค่1มนเท่านั้นเองเหรอ?" โอคัตสึได้ยินถึงกับมีสีหน้างง!ขึ้นมาทันใด

"ทำได้100อันถึงจะซื้อข้าวได้1โก เจ้าค่ะ"

"ตั้ง100อัน เชียวเหรอ.." โอคัตสึตะลึงกับราคาพัดอันน้อยนิด ที่ซื้อข้าวก็ได้ไม่มาก

จากตรงนี้แม้ผมจะไม่รู้ว่า หน่วยเงินและหน่วยตวงข้าวของญี่ปุ่น แต่เข้าใจจากเรื่องที่ละครต้องการจะสื่อว่า น้องสาวท่านโอคุโบะทำพัดซึ่งทำได้ยากพอควรไปขายได้เงินน้อยมากๆ ทำให้ผมคิดไปถึงเรื่องราวของเด็กสาวไทยคนหนึ่งที่รายการคบเด็กสร้างบ้าน ทางช่อง7 ได้พาไปดู

เด็กสาวยากจนคนนี้ ที่หารายได้พิเศษด้วยการทำแปรงขัดพื้นขนทองเหลือง โดยที่เด็กสาวคนนี้รับเอาที่จับแปรงมา แล้วเธอมีหน้าที่ตัดลวดทองเหลืองเป็นเส้นเล็กๆสั้นๆ แล้วจึงนำขนใส่ยัดเข้าไปในด้ามแปรงทีละเส้น ทีละเส้น ซึ่งค่อนข้างยุ่งยากพอควรซึ่งทำได้ช้า เพราะกว่าจะใส่ขนทองเหลืองได้เต็มแปรงทั้งแปรงก็น่าจะต้องตัดลวดมากมายหลายสิบเส้น

และคุณผู้อ่านทราบมั้ยครับว่า เด็กสาวคนนี้ได้ค่าทำแปรงขนทองเหลืองอันละเท่าไหร่ ไม่น่าเชื่อครับ เธอได้ค่าทำ อันละ 25สตางค์เท่านั้น ซึ่งแปรงๆหนึ่งจะใช้เวลาทำไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่งโมงจึงเสร็จ

************************

ส่วนหนึ่งของความประทับใจในเจ้าหญิงอัตสึ (ต่อจากตอนที่แล้ว)

โอคัตสึได้ยืนเรื่องราวในความลำบากในการดำรงชีพของครอบครัวท่านโอคุโบะแล้ว โอคัตสึหยุดคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจเข้าไปในครัวเพื่อไปหาท่านแม่ของท่านโอคุโบะ ซึ่งก็กำลังทำอาหารอยู่

"คือว่า... ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมจ๊ะ" โอคัตสึถาม แต่สีหน้าปนเศร้าๆ

"เจ้าค่ะ.. ถามอะไรหรือเจ้าคะ" ท่านแม่ฟุขุหันมาตอบ

โอคัตสึยังไม่ได้ถามต่อในทันที แต่กลับดึงปิ่นปักผมออกมา แล้วยื่นปิ่น(ด้วย2มือ)แก่ท่านแม่ฟุขุ

"นี่น่ะ เอาไปใช้ได้หรือเปล่า?"

"อะไรหรือเจ้าคะ?"

"ได้ยินว่าทำพัดขายได้เงินนิดเดียวเอง ต้องรอท่านพ่อกลับมาลำบากแย่เลย เอานี่ไปขายเถอะ"

ท่านแม่ฟุขุได้ยินดังนั้น สีหน้าท่านแม่ก็เคร่งครึมขึ้น แล้วท่านแม่ก็นั่งคุกเข่าลงพร้อมก้มหน้าลงประหนึ่งเหมือนจะขอโทษ โอคัตสึเห็นดังนั้นก็รีบคุกเข่าลงตามอุทาน "ท่านฟุขุ!"

"ขอภัยเจ้าค่ะ.... สิ่งนี้.. ข้ารับไว้ไม่ได้เจ้าค่ะ" และท่านแม่ฟุขุเงยหน้าแล้วพูดว่า

"ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่านดี.. น้ำใจเมตตาของท่าน จะซาบซึ้ง..อยู่ในใจข้าเสมอ"

และระหว่างนั้น ทั้งท่านโอคุโบะ ท่านไซโก นาโอโกโร่และเพื่อนๆของท่านโอคุโบะทุกคน ก็เดินเข้ามานั่งฟังคำพูดของท่านแม่ฟุขุ เช่นกัน

"แต่ว่า นี่เป็นของที่ท่านพ่อ ท่านแม่.. ซื้อให้แก่ท่านโดยเฉพาะ ข้า..ไม่สมควรรับไว้เจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าจะเป็นประโยชน์ได้นิดหน่อย ทั้งสองท่านคงดีใจที่สุด"

ท่านแม่ฟุขุค่อยๆเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และค่อยๆกลับมานั่งในท่าปกติ แล้วพูดต่ออีกว่า

"ถ้าอย่างนั้น ข้าขอพูดตรงๆเจ้าค่ะ"

"พวกเราไม่ใช่ขอทานนะเจ้าค่ะ"

"ข้าไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย" โอคัตสึตกใจในคำพูดของท่านแม่ฟุขุ

ท่านแม่ฟุขุ รีบก้มหัวขอขมา "ขออภัยที่พูดแรงไป แต่ว่าพวกข้ามีจิตใจละเอียดอ่อนเจ้าค่ะ.. ถึงจะอยู่ในตระกูลที่ต่ำต้อยกว่าท่านและท่านคิโมสึกิ(นาโอโกโร่)ก็ตาม"

"ข้า.. พวกเราก็มีศักดิ์ศรีในการดำรงชีวิตเหมือนกันนะเจ้าคะ ตอนนี้สามีถูกปล่อยเกาะ ลูกชายต้องโทษ ถึงกระนั้นก็ยังเชื่อว่าพวกเขาทำถูกแล้ว กำลังรอวันรับอภัยโทษ"

"เราจะดิ้นรน ทำพัดถูกๆต่อไปจนกว่าพวกเขาจะพ้นโทษ เราไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีหรอกเจ้าค่ะ... เรื่องนี้ขอให้ท่านความกรุณาเข้าใจด้วยเถอะเจ้าค่ะ"

"เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจดี" โอคัตสึตอบด้วยสีหน้าอ่อนโยนแฝงรอยยิ้ม

"ท่านเจ้าคะ นับแต่นี้ไป อย่าได้ทำเช่นนี้อีก ขอให้การมาที่นี่ในวันนี้เป็นครั้งสุดท้าย!"

ในขณะนั้นสีหน้าโอคัตสึเริ่มเปลี่ยน

"น้ำใจของท่าน.. ข้าจะจำไว้ตลอดชีวิต ขอบพระคุณอย่างยิ่งเจ้าค่ะ" ท่านแม่ฟุขุ พูดจบก้มหัวคาราวะแก่โอคัตสึ

โอคัตสึนิ่งเงียบมองไปที่ท่านแม่ฟุขุ และทุกคนในบ้านที่ฟังอยู่ต่างรู้สึกเข้าใจในคำพูดของท่านแม่ ความรู้สึกในสีหน้าของทุกคนตรงช่วงเหตุการณ์นี้ ผมไม่รู้จะอธิบายให้คุณผู้อ่านเห็นภาพยังไงถูก งั้นดูเอาเองเลยครับ (ท่านโอคุโบะมีหนวดระหว่างถูกลงโทษ)

หลังจากนั้นโอคัตสึก็เดินอย่างซึมๆออกจากบ้าน นาโอโกโร่จึงตามออกมาด้วย แต่ไม่ทันไปไกล

"ได้โปรดหยุดก่อน" ท่านโอคุโบะเรียกทั้งคู่

"ท่านโอคุโบะ" นาโอโกโร่หันมาตามเสียงเรียก โอคัตสึก็หยุดและหันตาม

ท่านโอคุโบะวิ่งออกมาพร้อมกับรีบนั่งคุกเข่าลง โอคัตสึจึงเดินกลับมาหา

"ยกโทษให้แม่ข้าเถอะ แม่ข้าก็มีเหตุผลของท่าน" ท่านโอคุโบะกล่าว

โอคัตสึนั่งลงและพูดว่า "ข้าเข้าใจ เข้าใจดีเชียวล่ะ"

และท่านไซโกก็ตามออกมาคุกเข่าสบทบกับท่านโอคุโบะอีกคน และท่านโอคุโบะก็พูดต่อ

"ข้าน่ะ จะไม่ลืมน้ำใจของท่านทั้งสองคนเลย ระหว่างที่ต้องโทษมีคนไม่กลัวภัยมาถึงตัว กล้ามาเยี่ยมข้าตั้งหลายหน ซึ่งก็มีแต่ท่านทั้งสองกับท่านไซโกเท่านั้น"

"ถ้าท่านทั้งสองกับท่านไซโกมีอะไรเดือดร้อน ข้าโอคุโบะคนนี้จะขอถวายชีวิตช่วยพวกท่านเอง ที่อยากจะพูดก็มีอยู่เท่านี้...... วันนี้ขอลาก่อน" พูดจบทั้งท่านโอคุโบะกับท่านไซโกก็ลุกขึ้นและเดินเข้าบ้านไป

(เพื่อนๆซามุไรระดับต่ำของท่านโอคุโบะที่กำลังอยู่ในบ้านท่านโอคุโบะในขณะนี้ ที่ไม่ได้ตามออกมาด้วย ไม่เคยมีใครเคยมาเยี่ยมท่านโอคุโบะก่อนหน้านี้เลยสักคน ยกเว้นท่านไซโกคนเดียว)


โอคัตสึลุกขึ้นตาม และมองไปยังบ้านท่านโอคุโบะพร้อมกับรอยยิ้มในความซาบซึ้งและประทับใจ

"เขาเป็นคนดีจังเลยนะ" โอคัตสึ

"ใช่"นาโอโกโร่

เมื่อโอคัตสึกลับมาถึงบ้าน ก็โดน"คิขุโมโตะ"พี่เลี้ยงโอคัตสึดุเป็นพิธีพอสมควร ต่อมาโอคัตสึมีโอกาสได้ถามความหมายของคำว่า "ศักดิ์ศรี"กับท่านแม่"โอยุกิ"ของตน

"ท่านแม่... คำว่าศักดิ์ศรีคืออะไรรึคะ?"

"ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ... มันหมายถึง สิ่งที่คนภาคภูมิใจ สิ่งที่คนจะดำรงชีวิตอย่างนับถือตนเองได้น่ะ" ท่านแม่โอยุกิตอบ

โอคัตสึนิ่งไป เพราะเริ่มรู้สึกเศร้า

"วันนี้ ข้าทำลายมันไปเสียแล้ว ศักดิศรีของคนๆนึง(หมายถึงท่านแม่ของท่านโอคุโบะ) ถูกทำลายเสียยับเยิน" โอคัตสึกล่าวด้วยน้ำตาคลอ

"ใครคนนั้น เป็นคนอ่อนแอรึ" ท่านแม่ถาม

"ไม่ใช่ค่ะ ทั้งบ้านเขา..อยู่กันอย่างเข้มแข็งค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้น ศักดิ์ศรีของเขาก็ไม่ได้ถูกทำลายหรอก สิ่งที่คิดว่าถูกทำลายก็คือ ความหยิ่งทระนง..ของเจ้าเอง"

"หยิ่งทระนง" โอคัตสึก็หยุดคิด

"จริงด้วย" สีหน้าโอคัตสึเริ่มยิ้มออกมา "จริงๆด้วย"

"ข้าน่ะ ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นชาวสัทสุมะ ในสัทสุมะมีผู้หญิงเยี่ยมยอดเยอะจริงๆเลย เช่นคนๆนั้น(ท่านแม่ของโอคุโบะ) ท่านแม่ และคิขุโมโตะ"

"ข้าด้วยเหรอเจ้าคะ" คิขุโมะโตะพี่เลี้ยงวัยไม้ใกล้ฝั่งของโอคัตสึถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

โอคัตสึยิ้มรับ!! และทั้งท่านแม่และคิขุโมโตะต่างอมยิ้มเช่นกัน

**************************

เจ้าหญิงอัตสึในบทความตอนนี้ ได้แสดงให้เห็นถึงศักดิ์ศรีของครอบครัวซามุไร แม้กระทั่งท่านแม่ของท่านโอคุโบะจะเป็นแค่หญิงแม่บ้านแห่งตระกูลยากจน แตศักดิ์ศรีสามารถมีได้ในทุกชนชั้น

หากเรามองด้วยสายตาของคนที่เห็นแก่เงินเห็นแก่ปากท้องตัวเองสำคัญกวาศักดิ์ศรีของตน แบบที่คนไทยหลายคนในสมัยนี้นิยม เราจะไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมประเทศญี่ปุ่นถึงได้เจริญอย่างเข้มแข็งมาจนถึงทุกวันนี้ครับ
.
อ่านเจ้าหญิงอัตสึ ที่รัก(5)
.

.
.

เด็กที่ฟ้าส่งมาเกิดและคำสาบานที่ซากุระจิมะ 2

atsuhime 2

อ่านย้อนบทความเจ้าหญิงอัตสึ ที่รัก(1)

ซีรีย์เรื่อง เจ้าหญิงอัตสึ ผมขอยกย่องให้เป็นซีรีย์ที่ดีที่สุดของเอเซียเรื่องหนึ่งทีเดียว แม้ผมจะชอบซีรีย์เกาหลีย้อนยุคหลายเรื่องมากๆ แต่หากเทียบกับซีรีย์ญี่ปุ่นเรื่องเจ้าหญิงอัตสึนี้ ผมตัดสินใจได้ไม่ยากเย็นเลยว่า ซีรีย์ย้อนยุคเกาหลียังแพ้ซีรีย์ญี่ปุ่นอยู่หลายขุมครับ
.
เจ้าหญิงอัตสึ นอกจากจะแฝงความรู้ด้านวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีของญี่ปุ่นแล้ว อรรถรสของอารมณ์และจิตวิญญาณแห่งวิถีบูชิโดหรือเรียกง่ายๆอีกอย่างว่าวิถีซามุไรที่ปลูกฝังในสายเลือดคนญี่ปุ่น ก็สอดแทรกปลูกฝังให้คนดูอยู่เสมอแบบเนียนๆ น่าดูน่าชื่นชม
.atsuhime

เรื่องเจ้าหญิงอัตสึ เป็นเรื่องราวในช่วงปลายของระบอบโชกุนตระกูลโทกุกาว่า ซึ่งก็เป็นตระกูลโชกุนที่ทรงอำนาจสามารถปกครองญี่ปุ่นมาอย่างยาวนานติดต่อกันร่วมๆ250ปี เรียกง่ายๆว่าโชกุนเป็นเสมือนนายกรัฐมนตรีมีอำนาจปกครองรัฐบาลสืบทอดอำนาจโดยทายาท ส่วนระบอบจักรพรรดิ์ที่เป็นเพียงประมุขรัฐเท่านั้น ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ทีเมืองเอโดะ
.
ในยุคของเจ้าหญิงอัตสึ เป็นช่วงปลายของระบอบโชกุน ซึ่งเป็นช่วงที่ชาติมหาอำนาจตะวันตก กำลังมาคุกคามญี่ปุ่น เพื่อต้องการให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศ แต่ญี่ปุ่นเองก็ไม่เชื่อใจพวกมหาอำนาจเหล่านี้นัก เพราะกลัวจะตกเป็นเมืองขึ้นเหมือนชาติอื่นๆในเอเซีย
.
ซีรียืเจ้าหญิงอัตสึจะนำเราไปเรียนรู้เกี่ยวกับวิธีรับมือกับมหาอำนาจจากตะวันตกของญี่ปุ่น และที่สำคัญที่เราควรรู้ก็คือ ญี่ปุ่นเป็น1ใน2ชาติในเอเซียที่ไม่ตกเป็นเมืองขึ้นของมหาอำนาจตะวันตกเช่นเดียวกับสยามประเทศครับ
.
********************************
.
แม้การแบ่งระบบชนชั้นในสมัยเจ้าหญิงอัตสึยังเข้มแข็งอยู่ ทว่าคุณหนูโอคัตสึ (ชื่อเดิมเจ้าหญิงอัตสึ) กลับไม่หยิ่งทนงตนว่าตนเองเป็นชนชั้นสูง คุณหนูโอคัตสึกลับสามารถคบกับคนได้ทุกชนชั้น ซึ่งก็เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของชนชั้นสูงที่มีคุณธรรม เฉกเช่นท่านพ่อและท่านแม่ของโอคัตสึก็มีนิสัยใจคอเช่นนี้เหมือนกัน
.
โอคัตสึ แม้เป็นคุณหนูแห่งตระกูลสูงศักดิ์แต่กลับทะเล้น และตลก สดใสร่าเริง แถมมีจิตใจงดงามความคิดลึกซึ้งนัก ที่สำคัญคือเธอมีความกล้าหาญยิ่งกว่าชายใด!!
..
ซึ่งผิดกับพี่ชายของโอคัตสึที่ดูถูกชนชั้นที่ตำกว่าตนด้วยกิริยาน่าเกียจ และในเรื่อง พี่ชายของโอคัตสึก็แสดงให้คนดูเห็นเช่นกันว่าเป็นคนโง่ที่อวดเก่งและถือตัว ฉะนั้นผู้ใดที่เกิดมาเป็นชนชั้นสูงแต่ดูถูกชนชั้นต่ำกว่ามากเท่าใด ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความโง่เขลาของตัวเองมากเท่านั้น
.
********************************
.
ส่วนหนึ่งของความประทับใจในเจ้าหญิงอัตสึ (ต่อจากตอนที่แล้ว)

"ท่านสุโช" เหรัญญิกหัวหน้าพ่อบ้านแห่งแคว้นสัทสุมะ ผู้ที่เคยมาขอร้องแกมบังคับท่านพ่อของโอคัตสึ เรียกเก็บภาษีเพิ่มจากชาวนาตามแผนปฏิรูป หากไม่ทำตามท่านพ่อของโอคัตสึก็จะโดนทำโทษเช่นกัน แต่เมื่อชาวนาในสังกัดท่านพ่อเดือดร้อนมาก ท่านพ่อเลยตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งของท่านเจ้าแคว้นซึ่งผ่านมาทางท่านสุโช

.

ท่านพ่อของโอคัตสึ จึงเตรียมตัวรอรับการลงโทษ ซึ่งอาจหมายถึงโดนปลดจากตำแหน่งและบรรดาศักดิ์ชนชั้นสูง ทรัพย์สินถูกริบ หรืออาจต้องยอมเสียสละชีวิตเพื่อรับในความผิดจากการฝ่าฝืนคำสั่งของท่านเจ้าแคว้น

.ท่านพ่อของโอคัตสึจึงเข้าไปเก็บตัวในห้อง อดอาหาร รอรับโทษที่กำลังจะมาถึง ส่วนท่านแม่ก็สั่งสอนลูกๆและคนในบ้านทุกคนว่า "ให้ทุกคนยอมรับโทษอย่างสำรวม !!"

โอคัตสึ ทนเห็นความทุกข์ของท่านพ่อไม่ได้ เลยตัดสินใจไปประท้วงหน้าบ้านท่านสุโชเพื่อจะช่วยท่านพ่อ พร้อมกับเพื่อนสนิทชายที่ชื่อ "นาโอโกโร่" เมื่อโอคัตสึและนาโอโกโร่มาถึงหน้าบ้านท่านสุโช โอคัตสึตะโกนเรียกร้องให้เห็นถึงความทุกข์ของชาวนาที่โดนรีดภาษี แต่ลูกน้องท่านสุโชก็มาจับตัวโอคัตสึกับนาโอโกโร่เข้าไปในบ้าน

ท่านสุโช แม้ภายนอกจะดูโหดและเคี่ยว แต่เมื่อได้พบเด็กหนุ่มสาวทั้งสองคือโอคัตสึกับนาโอโกโร่แล้ว ท่านสุโชกลับดูเมตตาน่านับถือมากกว่าที่คาดไว้

เมื่อได้พบกัน หลังจากการแนะนำชื่อเสียงเรียงนามกันแล้ว ท่านสุโชก็เชิญชวนเด็กทั้งสองคนลองชิมขนมหนีภาษี ผิดกฏหมายที่ท่านสุโชแอบลักลอบขายอยู่ ซึ่งเมื่อโอคัตสึกับนาโอโกโร่รู้ว่าเป็นของผิดกฏหมายถึงกับสะดุ้ง และท่านสุโชก็พูดว่า.

"ที่ทำไปทั้งหมด(หมายถึงการลักลอบค้าขายของเถือน)ก็เพื่อให้แคว้นสัทสุมะอยู่รอด นั่นเป็นหน้าที่สำคัญของพวกเรา".

และท่านสูโชก็สอนโอคัตสึอีกว่า "ชาวนาลำบากมากจึงมาร้องทุกข์ ท่านพ่อของท่านจึงช่วยเขา มันเป็นการทำหน้าที่อย่างน่าชมเชยที่สุด".

"แต่ว่าการไม่เสียภาษีนั้นผิดกฏหมาย จึงต้องเตรียมรับโทษออกจากตำแหน่งยังไงล่ะ"

.ในช่วงคำพูดนี้ของท่านสุโชนี้เอง ที่ทำให้โอคัตสึจึงย้อนคิดไปถึงคำพูดท่านแม่เมื่อสมัยโอคัตสึยังเด็กที่ว่า.

"ชาวนามีหน้าที่ผลิตอาหารเลี้ยงคนทั้งประเทศ พวกเราซามุไรจึงมีหน้าที่สละชีวิตเพื่อปกป้องพวกเขาไงจ๊ะ".

ซึ่งในตอนนั้นโอคัตสึก็ถามซ้ำกับท่านแม่ว่า "หน้าที่?".

เมื่อโอคัตสึทบทวนคำสอนของท่านแม่แล้ว จึงพูดกับท่านสุโชว่า "เราต้องทำตามหน้าที่ข้าเข้าใจ".

"แต่มีวิธีอื่นอีกมั้ยเจ้าคะ? วิธีที่ช่วยให้ทุกฝ่ายมีชีวิตอยู่ด้วยกันได้".

ท่านสุโชเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่แป๊บนึงแล้วตอบว่า "ถ้ามีวิธีที่ทำให้เป็นอย่างนั้นได้ บอกด้วยนะข้าจะรีบทำ".

ในช่วงนั้นเอง นาโอโกโร่ก็ถามแทรกขึ้นมาว่า "แต่ว่าการขายของเถื่อนมันก็ผิดกฏหมายเหมือนกันใช่มั้ยขอรับ".

ท่านสุโช "ขนมเมื่อกี้คือพุทราจีน เป็นผลไม้ที่ข้าลักลอบนำเข้าจากเมืองจีน...กลับบ้านและใช้ชีวิตเหมือนเดิมเถอะคุณหนู".

โอคัตสึ "เรื่องที่ข้ามาในวันนี้จะมีผลถึงท่านพ่อข้าด้วยมั้ยล่ะเจ้าคะ?".

ท่านสุโช "ไม่ต้องกังวลไปหรอก เพราะข้าก็พูดความลับของข้าไปแล้ว พวกเราก็ตกที่นั่งเดียวกันแล้วนี่นา".

พูดจบท่านสุโชก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี และหลังจากนั้นท่านพ่อของโอคัตสึก็ไม่ได้รับโทษแต่อย่างใด.

ภายหลังท่านสุโชถูกทางการเรียกไปสอบสวนเรื่องการแอบลักลอบทำผิดกฏหมาย ซึ่งจะมีผลกระทบไปถึงท่านเจ้าแคว้นสัทสุมะด้วย.

ก่อนที่ท่านสุโชจะไปโดนสอบสวนที่เอโดะ ก็เชิญโอคัตสึกับนาโอโกโร่มาพบอีกครั้ง และท่านสุโชก็ได้มอบเงินปลอมให้แก่โอคัตสึ.

โอคัตสึจึงถามว่า "ทำไมถึงให้ข้าล่ะ".

ท่านสุโชกล่าวว่า "ก่อนนี้ข้าเคยพูดว่า การค้ำจุนชิมะสึ(ตระกูลเจ้าแคว้น) เป็นหน้าที่ของข้า".

"แล้วท่านก็ถามข้าว่า หน้าที่มองข้ามไปได้มั้ย ให้ใช้วิธีที่ทำให้ทุกฝ่ายอยู่รอดด้วยกันใช่มั้ย?".

"ใช่ค่ะ".

"ข้าคิดไปคิดมาแล้ว คำตอบคือไม่มี ตอนนี้กำลังคิดว่า ถ้านี่คือพรหมลิขิตที่ไม่ต้องคิดถึงหน้าทีล่ะก็ ข้าก็จะยังทำเช่นนั้นอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลง".

"พรหมลิขิต?" โอคัตสึถาม.

"ใช่แล้ว มันคือสิ่งที่ฟ้ากำหนดมาให้".

"ถ้ามีโอกาสอยากจะเชิญท่านทั้งสองมาคุยกันอีกสักครั้งนึง" ท่านสุโชทิ้งท้ายไว้.

หลังจากท่านสุโชก็ไปถูกสอบสวนที่เอโดะ และได้ทำการปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมด หลังจากกลับจากการไต่สวน ท่านสุโชก็ฆ่าตัวตายด้วยยาพิษ!!!.

"คุณหนูจงมีความสุขตลอดไปนะขอรับ" ท่านสุโชคิดถึงโอคัตสึและกล่าวประโยคนี้ขึ้น ก่อนฆ่าตัวตาย

.
ท่านสุโชยอมตายเพื่อปกป้องท่านเจ้าแคว้นที่มีส่วนในการทำผิดกฏหมายตามแผนการปฏิรูปเมืองที่ขัดต่อกฏหมายของเอโดะ ท่านสุโชฆ่าตัวตายเพื่อให้แคว้นสัทสุมะพ้นจากข้อหาจากเรื่องการลักลอบทำผิดกฏหมายด้วย
.

หลังจากท่านสุโชตาย หลายๆคนในแคว้นสัทสุมะอาจคิดว่าดีแล้ว สมแล้ว!จอมโหดรีดไถชาวนาได้ตายไปแล้ว แต่ผู้ที่เข้าใจเรื่องนี้ดี ย่อมรู้ว่า นี่คือการตายอย่างสมเกียรติในหน้าที่ที่รับผิดชอบความผิดด้วยตัวเองอย่างกล้าหาญ.

แม้แต่พี่ชายของโอคัตสึเองก็ดูเหมือนจะสะใจกับการตายของท่านสุโช แต่โอคัตสึกลับต่างจากพี่ชายและคนอื่นๆ โอคัตสึเสียใจมากกับการจากไปของท่านสุโช

.

โอคัตสึและนาโอโกโร่ มาที่ต้นซากุระ โอคัตสึนำเงินปลอมที่ท่านสุโชได้ให้มา ฝังไว้ใต้ต้นไม้เพื่อที่จะให้ท่านสุโชได้เห็นซากุระจิมะเสมอ โอคัตสึได้ฝังปิ่นปักผมของตนลงไปในหลุมด้วย (ซากุระจิมะเป็นชื่อของภูเขาแห่งสัทสุมะ).

"ข้าน่ะชอบเค้าจริงๆ " โอคัตสึกล่าว แต่นาโอโกโร่ดุไปว่า "ท่านไม่ควรพูดอะไรโจ่งแจ้งเช่นนั้นนะ".

"ทำไม!! หัวใจเป็นของข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมากำหนดได้หรอก".

และทั้งสองคนก็นิ่งเงียบ หันมองดูทิวทัศน์ทะเลแห่งสัทสุมะอยู่ชั่วครู่ใหญ่ ก่อนที่พี่เลี้ยงของโอคัตสึจะตะโกนโหวกเหวกตามหาคุณหนูที่หนีออกมาโดยไม่บอกกล่าว....

.

*****************************.

จากกรณีท่านพ่อของโอคัตสึพร้อมที่จะเสียสละแม้กระทั่งชีวิตเพื่อปกป้องชาวนา จนมาถึงกรณีท่านสุโชยอมเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องเจ้านายอย่างท่านเจ้าแคว้น.

ความประทับใจของผมในตอนนี้คือ ความรับผิดชอบในหน้าที่และความซื่อสัตย์ต่อเจ้านายสำคัญยิ่งกว่าชีวิตครับ ซึ่งปรัชญานี้ถือเป็นอีกหนึ่งปรัชญาของวิถีบูชิโด วิถีซามุไร.princess atsu

(คำว่า"เจ้านาย" สามารถตีความได้กว้าง ไม่จำเป็นต้องเป็นบุคคลเท่านั้น อาจหมายถึงชาติ แผ่นดิน ก็ได้)

.

เมื่อซามุไรผิดพลาด ย่อมต้องแสดงความรับผิดชอบอย่างกล้าหาญ!!..

(จงมองวัฒนธรรมของชาติอื่นด้วยใจเคารพ)
.

อ่านเจ้าหญิงอัตสึ ที่รัก(3)

.

.

เจ้าหญิงอัตสึที่รัก 1

atsuhime 1 เจ้าหญิงอัตสึตอนเด็กที่ฟ้าส่งมาเกิด

ตอนนี้ผมติดซีรีย์ญี่ปุ่นแบบสุดๆเรื่องนี้มากครับ ทั้งๆที่โดยปกติทุกวันพุธหลังข่าวภาคค่ำ ผมจะติดชม"เกมซ่าท้ากึ๋น" ทางโมเดิร์นไนน์มาตลอด

แต่คราวนี้ผมต้องยอมตัดใจเปลี่ยนช่องมาทีวีไทยเพื่อเฝ้าชมซีรี่ย์ญี่ปุ่นเรื่อง "เจ้าหญิงอัตสึ" แทน ซึ่งก็ไม่ได้สร้างความผิดหวังให้ผมเลยครับ ไม่เสียดายเลยที่ต้องอดดูเกมซ่าท้ากึ๋น เพราะละครเรื่องเจ้าหญิงอัตสึนี้สร้างความประทับใจให้ผมแบบสุดๆอีกครั้ง หลังจากที่ผมเคยคลั่งไคล้ "สงครามชีวิตโอชิน"เมื่อ20กว่าปีก่อนมาแล้ว

ผมขอยอมรับว่า ผมหลงรักประเทศญี่ปุ่นมากๆ จากเหตุผลหลายอย่าง แต่การได้ชมเจ้าหญิงอัตสึ ยิ่งทำให้ผมหลงรักญี่ปุ่นมากขึ้นไปอีก เช่นโอชินเคยทำให้ผมหลงรักผู้หญิงญี่ปุ่นที่ขยันและอดทนอย่างโอชิน แต่เจ้าหญิงอัตสึ ทำให้ผมหลงใหลประเพณีวัฒนธรรมญี่ปุ่นมากๆครับ

ละครเรื่องเจ้าหญิงอัตสึ ทำให้ผมเข้าใจมากขึ้นว่า ทำไมประเทศญี่ปุ่นและคนญี่ปุ่นถึงได้มีความเจริญมากๆเฉกเช่นทุกวันนี้
.
สาเหตุที่ทำให้ญี่ปุ่นเจริญมากๆ ส่วนสำคัญก็เพราะประเพณีวัฒนธรรมที่เข้มแข็งและการสืบทอดทางวัฒนธรรมมาในสายเลือดคนญี่ปุ่นนั่นเองครับ

**********************

ส่วนหนึ่งของความประทับใจในละครเจ้าหญิงอัตสึ

"โอคัตสึ" คือนามเดิมของเจ้าหญิงอัตสึ คุณหนูโอคัตสึเป็นบุตรสาวในตระกูลอิไมสุมิชิมะสึซึ่งเป็นตระกูลสายย่อยของตระกูลชิมะสึที่เป็นตระกูลที่ครองแคว้นสัทสุมะ

มีอยู่คราหนึ่ง แคว้นสัทสุมะต้องการปฏิรูปเมือง เหรัญญิกประจำแคว้นชื่อ "ท่านสุโช"(สุโช ฮิโรซาโตะ) ซึ่งมีศักดิ์ตระกูลต่ำกว่าตระกูลของโอคัตสึด้วยซ้ำแต่มีอำนาจมาก ได้มาสั่งให้ท่านพ่อของโอคัตสึให้เรียกเก็บภาษีจากชาวนาให้มากขึ้น

แม้ท่านทาดาตาเกะท่านพ่อของโอคัตสึจะไม่เห็นด้วยแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงจำใจไปทำตามหน้าที่เพื่อไปบอกกลุ่มชาวนาในเขตดูแลของท่านพ่อว่า จะขอเก็บภาษีจากผลผลิตเพิ่มขึ้น

สิ่งที่ผมประทับใจในตอนนี้ก็คือ หลังจากที่ท่านพ่อของโอคัตสึบอกชาวนาเรื่องจะเก็บภาษีเพิ่มขึ้นแล้ว ท่านพ่อของโอคัตสึก็ก้มหัวให้แก่กลุ่มชาวนายากจนต่ำต้อย พร้อมกับกล่าวคำ"ขอโทษนะ" ให้แก่กลุ่มชาวนาทั้งหมด

ชนชั้นสูงระดับญาติสนิทเจ้าครองแคว้น ก็สามารถก้มหัวขอโทษแก่ชาวนาผู้ต่ำต้อยชนชั้นกว่าได้ เพราะไม่ว่าจะอยู่ชนชั้นไหนก็ตาม หากดำรงตนโดยไม่ไร้คุณธรรม ทุกชนชั้นก็มีเกียรติน่านับถือทั้งสิ้น!

.

คำว่า"ขอโทษ" นั้นยิ่งใหญ่และจริงใจกว่าคำว่า "ขออภัย" เพราะคำว่า ขอโทษ ผู้พูดจะรู้สึกรับผิดด้วยใจมากกว่าคำว่า ขออภัย ซึ่งผู้พูดมักทำไปเพราะมารยาทหรือทำเพราะเสียไม่ได้มากกว่า ซึ่งนักการเมืองไทยไม่เคยกล่าวคำ ขอโทษ แต่มักจะใช้คำว่า ขออภัย แทน

.

หลังจากโอคัตสึไปเที่ยววิ่งเล่นนอกบ้าน โอคัตสึก็ชอบที่จะแกล้งพี่เลี้ยงโดยการวิ่งหนีไปในที่ๆไม่ควรไป ทำให้พี่เลี้ยงวุ่นวายวิ่งตามแทบไม่ทัน

คราวหนึ่ง โอคัตสึ ก็วิ่งไปหยุดอยู่หน้าบ้านผุๆหลังหนึ่ง เธอได้ยินเสียงคนร้องโอดโอยอยู่ โอคัตสึก็เลยเข้าไปดู โดยไม่ฟังคำห้ามของพี่เลี้ยง โอคัตสึก็ถามคนป่วยว่า"เป็นอะไรหรือ?"

ชาวนาซึ่งกำลังป่วยตอบว่า "ก็ทางการเร่งเก็บภาษี ทำเท่าไหร่ก็ไม่พอกิน จะตายอยู่แล้ว"

หลังจากนั้นโอคัตสึซึ่งยังเด็ก ก็ครุ่นคิดเรื่องนี้ จึงตัดสินใจไม่ยอมกินข้าวอีก จนทำให้ท่านพ่อต้องเรียกมาถามถึงสาเหตุ "ทำไมไม่ยอมกินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน"

โอคัตสึจึงขออนุญาตถามท่านพ่อก่อน หลังจากท่านพ่ออนุญาตแล้ว โอคัตสึก็ถามไปว่า

"ทำไมข้าต้องกินข้าวด้วยล่ะเจ้าคะ ชาวนาทำนาเท่าไหร่กลับไม่ได้ทานข้าว ข้าไม่ได้ทำสักนิดกลับได้ทาน มันเป็นเพราะอะไรเหรอเจ้าคะ?"

ท่านพ่อตอบกลับว่า "ก็เพราะเจ้าเกิดในตระกูลซามุไรน่ะสิ"

โอคัตสึก็ถามต่อไปอีกว่า "แค่เป็นลูกสาวซามุไรก็ได้ทานแล้วเหรอเจ้าคะ"

ซึ่งท่านพ่อก็ตอบไม่ถูก ในที่สุดโอคัตสึก็พูดว่า "ข้าไม่เข้าใจเลยค่ะ" แล้วก็ขอลากลับออกไป


แต่หลังจากนั้น ท่านแม่ของโอคัตสึ ก็ชวนโอคัตสึขึ้นไปบนเชิงเขาใกล้กับที่ที่ชาวนากำลังทำนาอยู่ เมื่อถึงก็นั่งลงมองทิวทัศน์ออกไปที่ทะเล แล้วท่านแม่ก็ถามว่า

ท่านแม่โอยุกิ"โอคัตสึเคยนึกถึงบทบาทของลมบ้างไหม?" หลังจากนั้นท่านแม่ก็อธิบายต่อไปว่า

"เมื่อมีลม เมฆจึงเคลื่อนไหว เมื่อเมฆมารวมกันก็กลายเป็นฝน ฝนตกมาเลี้ยงต้นไม้ ต้นไม้กลายเป็นฟืนไว้ก่อไฟ ไฟทำให้ร้อนจึงเกิดลมพัด ทุกสิ่งในที่นี้มีบทบาทหน้าที่ของตัวเอง คนก็มีเหมือนกันนั่นแหล่ะ "

"เป็นซามุไรหรือชาวนา ก็มีหน้าที่สำคัญเท่าๆกันนะ ... แต่บทบาทหน้าที่ไม่เหมือนกัน"

"ชาวนาปลูกข้าว ทำให้ทั้งประเทศมีอาหารกิน ซามุไรจึงต้องสละชีวิตเพื่อปกป้องชาวนาตามหน้าที่ของนักรบ ที่เจ้าถามท่านพ่อนั้นเช่นนั้น เท่ากับท่านพ่อไม่ทำหน้าที่ ท่านจึงไม่สบายใจ"

"แม่รู้ว่าเจ้าใจดีอยากช่วยพวกเขา แต่เราจะมองโลกจากจุดยืนชาวนาอย่างเดียวไม่ได้ เพราะพวกเราซามุไรก็มีหน้าที่ของเรา โอคัตสึ!..ลูกสาวซามุไรก็ต้องฝึกฝนเตรียมตัวไว้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี"

"ถ้าท้องหิวจะทำหน้าที่ได้อย่างไร?"

โอคัตสึจึงถาม "หน้าที่เหรอคะ?"

ท่านแม่จึงกล่าวย้ำ "หน้าที่ไงล่ะ เข้าใจแล้วใช่มั้ย?"

หลังจากนั้นโอคัตสึก็ย่อตัวลงกับพื้นแล้วครุ่นคิด แต่ไม่ทันไร ท่านแม่ก็บอกให้พี่เลี้ยงให้นำหมั่นโถวออกมา ซึ่งโอคัตสึก็มองท่านแม่ที่กำลังยิ้มและพยักหน้าให้ โอคัตสึก็ยิ้มรับพร้อมกับหยิบหมั่นโถวขึ้นมากิน

ท่านเเม่กล่าวสอนเพิ่มเติมว่า "ข้าวเนี่ยชาวนาทุ่มเทชีวิตจิตใจในการปลูก เราก็ต้องกินด้วยจิตใจนะ.."

โอคัตสึ ทานขนมไปพร้อมกับหลั่งน้ำตาไปด้วย และท่านแม่ก็ยิ้มประหนึ่งให้กำลังใจลูกสาว

*****************************

.
อ่านตอนต่อไป เจ้าหญิงอัตสึ ที่รัก (2)

.

.

ในตอนแรกนี้ผมเขียนได้ไม่ละเอียด ผมจะไปเก็บตกรายละเอียดในเจ้าหญิงอัตสึทั้ง6บทแรกอีกทีครับ

เก็บตกเจ้าหญิงอัตสึ6บทแรก